Ο Μπαμπάς σας…

Ο Μπαμπάς σας…

0 75

Καταρχάς ας συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι: αν δεν υπήρχαν τα social media, η 18η Ιουνίου, η Γιορτή του Πατέρα, όχι απλά θα πέρναγε στα «ψιλά», αλλά θα ήταν στα αζήτητα. Πολύ απλά διότι το εορτολόγιο είναι γεμάτο από γυναικείες γιορτές (της Μητέρας, της Γυναίκας, του Αγίου Βαλεντίνου, τα γενέθλιά ΤΗΣ, η επέτειός σας που στην ουσία είναι επέτειός ΤΗΣ κλπ.), που αν τις ξεχάσεις – έστω και μια απ’ αυτές – μαύρο φίδι που σε έφαγε. Η Γιορτή του Πατέρα είναι απλά μια γιορτή, έτσι για να λέμε ότι κάπου υπάρχουμε κι εμείς στο κάδρο. Ότι κάτι κάναμε κι εμείς σ’ αυτή τη ζωή. Σαν να λέμε, έτσι για να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας και να παραμυθιαζόμαστε, ότι εκτός από MILF, υπάρχει και η κατηγορία DILF. Που θα θέλαμε να υπάρχει αλλά δυστυχώς δεν…

Να είναι καλά λοιπόν στα social media που θύμισαν στα παιδιά μας ή θύμισαν στις μαμάδες τους να θυμίσουν στα παιδιά μας ότι γιορτάζαμε την Κυριακή. Και ακούσαμε ένα «χρόνια πολλά μπαμπά» και πήραμε αυτό το χαμόγελο κι αυτό το ύφος, κάτι ανάμεσα σε χαζοχαρούμενο, αμήχανο, ευχαριστημένο και δικαιωμένο. Κι ας μην κουβαλάγαμε το παιδί 9 μήνες στην κοιλιά μας. Κι ας μην περάσαμε τους πόνους της γέννας. Κι ας μην το θηλάσαμε. Κι ας μην ήμασταν το πρώτο πρόσωπο που φώναξε όταν μίλησε (μην παραμυθιάζεσαι μπαμπά, εκείνο το «μπ μπ μπ» που νόμισες ότι είπε, δεν πήγαινε σε σένα, απλά του άρεσε ο δίφθογγος…). Κι ας μην αναλάβαμε εμείς τα ταϊσματα του, τα πλυσίματά του, τα νανουρίσματά του, τα ξεσκατίσματά του, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που τα έκανε η μαμά του. Συγνώμη κιόλας που εμείς δουλεύαμε και δεν είχαμε άδεια από τη δουλειά μας όταν γεννήσαμε! Συγνώμη που ζούμε στην Ελλάδα κι όχι στη Σουηδία και κάποιος πρέπει να δουλεύει και επίσης κάποιος πρέπει να κοιμάται και λίγο το βράδυ για να μπορεί να δουλεύει το πρωί. Επίσης συγνώμη που εμείς «δεν έχουμε τις ορμόνες μας» και δεν έχουμε καμία δικαιολογία να φερόμαστε κάθε μέρα σαν ένας διαφορετικός άνθρωπος μέσα στο σπίτι, όπου άλλοτε γελάει, άλλοτε κλαίει, άλλοτε φωνάζει χωρίς λόγο και άλλοτε χορεύει χωρίς λόγο.

Κάτι έχει κάνει κι ο πατέρας όμως για να αξίζει να τον θυμόμαστε μια φορά το χρόνο, πέρα φυσικά από το προφανές, το «σπόρο» που φύτεψε στην κοιλιά της μαμάς του παιδιού του. Ο καθένας ξέρει καλά μέσα του τι είναι ή τι ήταν ο πατέρας του γι’ αυτόν και δεν χρειάζεται ούτε υποδείξεις, ούτε υπενθύμιση, ούτε νουθεσίες. Θυμάται πράγματα, νοσταλγεί πράγματα, θα ήθελε να μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω για να πει ή να κάνει πράγματα με τον πατέρα του, τα οποία δεν είπε ή δεν έκανε διότι βαριόταν, διότι δεν είχε χρόνο, διότι είχε πιο σημαντικά πράγματα να κάνει τότε ή έτσι νόμιζε. Να γύρναγε ο χρόνος πίσω και να «ζούσε ξανά» ο πατέρας ή να ήταν πιο νέος και ακμαίος και ντουζενάτος για να πηγαίναμε εκεί που δεν πήγαμε, να πίναμε ένα ποτό, να πηγαίναμε γήπεδο, να λέγαμε καμιά κουβέντα «για γκόμενες» (μας φάνηκε πολύ αμήχανη συζήτηση τότε για να την κάνουμε). Να μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος πίσω, πολύ πίσω και να περνάγαμε μια ώρα με τον πατέρα μας πριν γίνει ο πατέρας μας, να βλέπαμε τι τύπος ήταν, πόσο μοιάζουμε ή δεν μοιάζουμε, να διαπιστώσουμε αν με αυτόν τον τύπο θα μπορούσαμε να κάνουμε παρέα ή όχι.

Είδα πολλές αναρτήσεις στα social media για τη Μέρα του Πατέρα. Αναρτήσεις με σεβασμό και αναρτήσεις με νοσταλγία. Με θύμησες και ωραίες ιστορίες. Είδα αρκετές που έγιναν διότι «ήταν της μοδός» και για να πάρουν κανένα like διάφοροι θλιβεροί ζητιάνοι της επιβεβαίωσης και του θαυμασμού – δεν σου έβγαζε το συνοδευτικό κείμενο καμία μα καμία ειλικρινή αγάπη για τον πατέρα τους. Είδα και κάτι νούμερα της κοινωνίας, κάτι διαδικτυακούς μου «φίλους» να ποστάρουν ευχές για τον πατέρα τους, καταλήγοντας στα πόσο γαμάτα παιδιά έγιναν εκείνοι και κάτι του τύπου «μπράβο πατέρα που υπάρχεις για να με καμαρώνεις» και μου ανακατεύτηκε λίγο το στομάχι. Τα social media άλλωστε είναι μικρογραφία της ζωής, συνυπάρχουν και η ευγνωμοσύνη και η έπαρση και η κακομοιριά και η μεγαλοψυχία και τα αγνά συναισθήματα και η σκατοψυχιά και όλα. Είδα πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από μπαμπάδες στα νιάτα τους, λεβέντες, κοτσονάτους, με κάτι φαβορίτες και κάτι σκούρα γυαλιά της εποχής τους, κάτι φοβερές τυπάρες που τους έβλεπες και τους καμάρωνες στις φωτό. Φωτογραφίες από τις εποχές όπου «ο πατέρας δούλευε κι η μητέρα μεγάλωνε τα παιδιά». Φωτογραφίες όπου ο πατέρας ήταν ο «βράχος», ενέπνεε μια σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα τα φροντίσει όλα, ότι «μην ανησυχείτε για τίποτα, εγώ είμαι εδώ». Από τον μπαμπά που κουβάλαγε τα βαριά αντικείμενα. Που οδηγούσε ατέλειωτες ώρες στα ταξίδια. Που πήγαινε το παιδί κολυμβητήριο και καράτε. Από τον πατέρα που άφηνε την οικογένεια στο εξοχικό 2,5 μήνες το καλοκαίρι κι εκείνος ερχόταν τα Σαββατοκύριακα. Από τον πατέρα με το σημάδι από τη φανέλα στις καλοκαιρινές φωτογραφίες. Από τον πατέρα που είχε ένα βιβλίο στο χέρι, ένα τσιγάρο στο στόμα, τα πόδια πάνω σε μια πολυθρόνα – κλασσική Κυριακάτικη φωτογραφία από τη μοναδική μέρα που είχε να ξαποστάσει.

Είδα ωραίες φωτογραφίες πατεράδων και διάβασα ωραίες ιστορίες και θυμήθηκα ιστορίες με τον δικό μου πατέρα κι έψαξα φωτογραφίες μας. Να τους αγαπάτε τους πατεράδες σας και να τους τιμάτε είτε ζουν είτε έχουν «φύγει», είτε σας πρήζουν ή σας κουράζουν ή μεγάλωσαν κι έγιναν γεροπαράξενοι. Να τους αγαπάτε και να τους το δείχνετε όσοι τους έχετε κοντά σας, να τους πείτε όλα αυτά που έχετε μέσα σας τώρα που μπορείτε, διότι κάποια στιγμή δεν θα μπορείτε. Και να εύχεστε ότι κάποια στιγμή, όταν θα μεγαλώσουν τα παιδιά σας, θα σας πουν και θα σας δείξουν με τη σειρά τους όλα αυτά που έχουν μέσα τους για εσάς.

NO COMMENTS

Leave a Reply