Τι αγχώνεσαι μωρέ για τις πανελλαδικές; Είσαι στην υπέροχη ηλικία των 18...

Τι αγχώνεσαι μωρέ για τις πανελλαδικές; Είσαι στην υπέροχη ηλικία των 18 ετών…

0 147

Είτε τις λένε «πανελλήνιες», είτε «πανελλαδικές», είτε υπάρχουν δέσμες, είτε όχι, είτε συμπληρώνεις το μηχανογραφικό σου πριν δώσεις εξετάσεις είτε μετά, οι εξετάσεις από τότε που τις θυμάμαι εγώ, κουβαλάνε πάντα τα ίδια πράγματα στις αποσκευές τους: αγωνία, άγχος, νεύρα, σφιγμένα στομάχια, κλάματα, εμετούς, αϋπνία, επαναλήψεις της τελευταίας στιγμής, γονείς περισσότερο ή λιγότερο πιεστικούς. «Κρίνεται το μέλλον σου» λένε κάποιοι. Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι.

Ξέρω ανθρώπους που ήταν αποφασισμένοι από τις πρώτες τάξεις του Λυκείου: «εγώ θέλω να γίνω γιατρός/ δικηγόρος/ αρχιτέκτονας» και βάλτε τέλος πάντων όποιο επάγγελμα θέλετε. Διότι το γούσταραν, διότι ήταν η δουλειά του μπαμπά ή της μαμάς και «έπρεπε να συνεχιστεί η οικογενειακή παράδοση» ή είχαν εξασφαλισμένη δουλειά, διότι με κάποιον τρόπο ένιωθαν ότι αυτός ήταν ο προορισμός τους στη ζωή. Άλλοι πέρασαν στη σχολή των ονείρων τους, την τελείωσαν και πρόκοψαν, άλλοι την τελείωσαν αλλά τελικά δεν τους πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, άλλοι πέρασαν μεν αλλά την παράτησαν στην πορεία κι άλλοι πέρασαν κάπου αλλού ή δεν πέρασαν καθόλου. Ξέρω ανθρώπους (μεταξύ των οποίων και εμένα…) που έβαλαν στο μηχανογραφικό τις σχολές με βάση τα μόρια: πρώτη η Φιλοσοφική, μετά η Νομική και πάει λέγοντας. Κάποιοι πέρασαν στην πάνω – πάνω επιλογή και κάποιοι πέρασαν σε μια από τις επόμενες.

Δεν «προκόβουν» όλοι οι άνθρωποι, δεν περνάνε όλοι στη σχολή που θέλουν, κάποιοι δεν περνάνε σε καμία σχολή. Μερικοί έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν σε κάποιο κολλέγιο της Ελλάδας ή του εξωτερικού, άλλοι πρέπει να βρουν μια δουλειά κατευθείαν μετά το σχολείο, αφού τα λεφτά δεν φτάνουν. Ο κάθε 17άρης – 18άρης δίνει τον αγώνα του, κάνει την προσπάθειά του και τελικά είναι η πρώτη φορά από τις πολλές φορές που ακολουθούν στη ζωή του, όπου δίνει κρίσιμες εξετάσεις για να κατακτήσει κάτι, όπου προσπαθεί σκληρά, όπου πρέπει να ανταγωνιστεί ένα σωρό συνομίληκούς του και να τους προσπεράσει.

Σου ανοίγουν πόρτες και επιλογές αν περάσεις σε μια σχολή. Ξεκινούν υπέροχα φοιτητικά χρόνια. Γνωρίζεις ανθρώπους, μπορεί να γνωρίσεις μια άλλη πόλη. Ωριμάζεις, είσαι πλέον «φοιτητής» και όχι «μαθητής», ενηλικιώνεσαι όχι μόνο επειδή πέρασες τα 18 αλλά επειδή πλέον περνάς σε άλλο level. Όλα αυτά ισχύουν λίγο ή πολύ. Αλλά κι αν δεν τα καταφέρεις, δεν τρέχει και τίποτα – δεν τελειώνει η ζωή, ούτε είσαι κανένας «αποτυχημένος», δεν «θα γίνεις ζητιάνος» ούτε «θα καθαρίζεις βόθρους». Κι αν σου τα λέει αυτά καμιά μάνα ή καμιά θεία, άστες να τα λένε. Αρκετά συχνά οι γονείς ή οι συγγενείς που δεν κατάφεραν οι ίδιοι πολλά πράγματα στη ζωή τους, περιμένουν από το παιδί ή το ανήψι τους να πετύχει εκεί που απέτυχαν οι ίδιοι και το φορτώνουν με έξτρα ψυχολογικά βάρη, που το παιδί μετά βίας μπορεί να σηκώσει.

Οι δυο χρονιές που έδωσα πανελλήνιες (πέρασα με τη δεύτερη στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ) είχαν αρκετό διάβασμα αλλά είχαν και αρκετή χαλάρωση. Είχαν και φροντιστήριο αλλά είχαν και μπάσκετ. Είχαν ανοιχτά βιβλία πάνω στο γραφείο μου αλλά είχαν και ανοιχτό ραδιόφωνο. Είχαν επαναλήψεις αλλά είχαν και βόλτες. Είχαν γενικώς μια ισορροπία, διότι είχα την τύχη να έχω δυο γονείς με κατανόηση και αγάπη, που με εμπιστεύτηκαν ότι θα κάνω το καλύτερο που μπορούσε. Δεν πέρασα τελικά στην πρώτη ή στη δεύτερη επιλογή του μηχανογραφικού μου, αλλά στην όγδοη – έστω όμως και «κατά τύχη», τελικά έκανα και κάνω κάτι που μου αρέσει πολύ, πολύ περισσότερο από το να γίνω καθηγητής ή δικηγόρος.

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι όλα στη ζωή γίνονται ή δεν γίνονται για κάποιο λόγο. Για κάποιο λόγο περνάς ή δεν περνάς σε μια σχολή και ανάλογα με αυτό σου ανοίγονται διάφορα σταυροδρόμια μπροστά σου. Από εκεί και πέρα στο χέρι σου να διαλέξεις τις καλύτερες διαδρομές, αυτές με τις λιγότερες κακοτοπιές, αυτές που θα σε πάνε όσο γίνεται πιο μακριά και με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια.

Μην τρελαίνεσαι λοιπόν με τις εξετάσεις. Βάλε τα δυνατά σου, κάνε την προσπάθειά σου όσο καλύτερα μπορείς, ώστε να ξέρεις μέσα σου ότι δεν πήγαν χαμένες τόσες ώρες διαβάσματος, τόσες επαναλήψεις, τόσος κόπος και θυσίες. Για να είσαι πάνω απ’ όλα εντάξει με τον εαυτό σου. Αν τα καταφέρεις, έχει καλώς. Αν δεν τα καταφέρεις, έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να κοιτάξεις τις επιλογές σου και να διαλέξεις αυτό που θα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Άλλωστε ποιος ο λόγος να αγχώνεσαι; Τέλειωσες το σχολείο, είσαι μόλις 18 αλλά είσαι πια ενήλικας, μπορείς να κάνεις (σχεδόν) ό,τι γουστάρεις και ολόκληρη η ζωή, είναι μπροστά σου. Ξέρεις πόσο πολύ σε ζηλεύουμε εμείς οι μεγαλύτεροι και τι θα δίναμε για να γυρίζαμε το χρόνο πίσω…;

NO COMMENTS

Leave a Reply