Σημειώσεις

0 42

Στην προκυμαία της Τήνου όλα έδειχναν να κυλούν φυσιολογικά. Το νησί ήταν για μια ακόμη χρονιά έτοιμο, να υποδεχτεί τους χιλιάδες πιστούς.

Οι μικροπωλητές είχαν στήσει τρεις ημέρες πριν, τους πάγκους τους και διαλαλούσαν δυνατά την πραμάτεια τους. Σταυρουδάκια εικόνες, κομποσκοίνια, Αγιασμένο νερό…Κάποιοι πουλούσαν κουλούρια και ζαχαρωμένους λουκουμάδες. Τα καφενεία είχαν γεμίσει ήδη και τα γκαρσόνια έτρεχαν πάνω κάτω αλαφιασμένα να εξυπηρετήσουν.

Το νησί βούλιαζε στην κυριολεξία από πιστούς. ‘Ανθρωποι κάθε ηλικίας, νέοι, ηλικιωμένοι, άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά ανέβαιναν τη μικρή ανηφορίτσα προς την εκκλησιά της Μεγαλόχαρης. Κατάνυξη… Πίστη… Κάποιοι στα γόνατα έκλαιγαν και μονολογούσαν μια προσευχή. Ο καθένας κουβαλούσε μυσταγωγικά τον δικό του Σταυρό. Η Παναγιά η Μεγαλόχαρη γιόρταζε. Όλοι ήθελαν τη χάρη Της. Ήδη 2 νέα επιβατηγά ατμόπλοια γεμάτα με κόσμο, βρίσκονταν αρόδου και περίμεναν τις βάρκες να ξεκινήσουν τη μεταφορά των επιβατων. Ένα πολεμικό αεροπλάνο έσκισε γρήγορα τον ουρανό πάνω από το λιμάνι, διέγραψε μερικούς χαμηλούς κύκλους και χάθηκε προς το νησί της Μυκόνου. Το πλήθος άρχισε να χαιρετά και να επευφημεί Ήταν ένα συναρπαστικό θέαμα…

Στην μπούκα του λιμανιού το ελαφρύ καταδρομικό ΕΛΛΗ, υπερήφανο, με τον «μέγα» σημαιοστολισμό του, τραβούσε τα βλέμματα του κόσμου από την προκυμαία. Στο κατάστρωμα, ναύτες και αξιωματικοί ντυμένοι με στολές «εξόδου» ατένιζαν το νησί της Μεγαλόχαρης και περίμεναν πότε θα πατήσουν στεριά σαν τιμητικό άγημα στην εικόνα.

15 Αυγούστου 1940 ώρα 08.23

Το κλίμα κανονικά θα έπρεπε να είναι χαρούμενο, ωστόσο η κατάσταση στην Ευρώπη είναι έτοιμη να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Οι Γερμανοί έχουν εισβάλει στην Πολωνία. Ο Χίτλερ ξεναγήθηκε σαν κατακτητής στο Παρίσι, η κεντρική Ευρώπη στενάζει κάτω από την μπότα της Βέρμαχτ, ο αητός της Λουφτβάφε, βομβαρδίζει την Αγγλία και η τεράστια γερμανική μηχανή έπαιρνε μπροστά για να κατευθυνθεί Ανατολικά και να κατατροπώσει τους Σοβιετικούς…

Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα. Την εξουσία έχει καταλάβει πραξικοπηματικά 4 χρόνια πριν, ο «μεγάλος απών του Μικρασιατικού πολέμου», ο άνθρωπος που σαν την Κασσάνδρα προμήνυε καταστροφή αλλά ουδέποτε έκανε κάτι να βοηθήσει, ο Ιωάννης Μεταξάς. Στρατιωτικός με γνώσεις στο αντικείμενο του όσο λίγοι, με Γερμανική Παιδεία, που πολύ θα ήθελε να ακολουθήσει το άρμα του Χίτλερ, τον οποίο θαύμαζε, αλλά σκεπτόμενος σωστά, θεώρησε ότι τα συμφέροντα της χώρας, καλύπτονται περισσότερο με μια συμμαχία με την Αγγλία. Στο εσωτερικό της χώρας κυριαρχεί ένα βαρύ κλίμα τρομοκρατίας και ανελευθερίας που μαζί με την φτώχια που μαστίζει την μεσαία τάξη, πνίγει τους ανθρώπους. Την ίδια στιγμή η «φίλη» Ιταλία δεν χάνει ευκαιρία, και προκλητικά κάθε μέρα δείχνει να μας αντιμετωπίζει σαν τον άμεσο περιφερειακό εχθρό της.

Από το ’22 ονειρευόταν την Μεσόγειο σαν μια δική της λίμνη. Στα τέλη του ’30 είχε αποθρασυνθεί. Στις αρχές του ’40 ο ηγέτης της , ο Μουσσολίνι είχε δώσει σαφέστατες εντολές στους επιτελείς του: «Προκαλέστε με κάθε τρόπο αυτούς τους άθλιους Έλληνες. Κάντε τους με κάθε κόστος να απαντήσουν και μετά τσακίστε τους. Καμία δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί στη Νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μας…»

Και πραγματικά οι Ιταλοί, που αν και ιδεολογικά, βρίσκονταν σχεδόν αδελφικά κοντά, με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, δεν σταμάτησαν να παίζουνε με τα νεύρα μας και να προκαλούν όποτε έβρισκαν ευκαιρία. Οι Μεγάλες δυνάμεις τους είχαν παραχωρήσει τα Δωδεκάνησα για κάποιο χρονικό διάστημα και εκείνοι δεν τα επέστρεψαν ως όφειλαν μετά το τέλος της συμφωνίας. Ουδείς τους είπε τίποτε, και αυτό τους έκανε να αποθρασυνθούν στο Ανατολικό Αιγαίο. Ο Ιταλός δικτάτορας ονειρευόταν μια Mare Nostrum…

Ο Μεταξάς καθόλη τη διάρκεια των Ιταλικών προκλήσεων δεν απαντούσε. Απλά προετοίμαζε την άμυνα της χώρας. Μια άμυνα που έπρεπε να είναι σκληρή, και έξυπνη, απέναντι σε έναν υπερπολαπλάσιο εχθρό. Δεν απάντησε όταν οι Ιταλοί βομβάρδισαν την Κέρκυρα. Δεν απάντησε όταν οι Ιταλοί βομβάρδισαν ανεπιτυχώς, έξω από τη Γραμβούσα το πλοίο ΩΡΙΟΝ και το Αντιτορπιλικό ΥΔΡΑ τον Ιούλιο του 1940. Δεν απάντησε όταν λίγες μέρες μετά, τέσσερα ελληνικά υποβρύχια βομβαρδίστηκαν από Ιταλικά αεροπλάνα στον κόλπο της Ιτέας. Δεν απάντησε όταν απροκάλυπτα, Ιταλικά αεροπλάνα στα τέλη του Ιούλη έριξαν βόμβες κατά των Α/Τ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ και ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ. Δεν απάντησε ακόμη και όταν στις αρχές του Αυγούστου, Λίγες ημέρες πριν τον εορτασμό της Παναγίας, οι Ιταλοί δεν δίστασαν να βομβαρδίσουν την τελωνειακή ακτοφυλακίδα Α6 έξω από την Αίγινα.

ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ DELFINO. εν καταδύσει έξω από το λιμάνι της Τήνου. ΩΡΑ 08.24

Ο κυβερνήτης, Αντιπλοίαρχος Aicardi, δεν ξεκολλούσε το πρόσωπο του από το περισκόπιο. Είχε φορέσει το καπέλο του ανάποδα, με το γείσο προς τα πίσω, και το μάτι του παρακολουθούσε συνέχεια την επιφάνεια της θάλασσας. Βρισκόταν στα όρια του βάθους περισκοπικής κατάδυσης… Μέσα στο κύτος δεν ακουγόταν ούτε ανάσα. Κανένας από το πλήρωμα δεν μιλούσε. Είχαν ιδρώσει. Ο σηματωρός σκούπισε τον ιδρώτα του με την ανάστροφη της παλάμης του και συνέχισε να ακούει το σόναρ του. Ο Aicardi περίμενε. Στον σταυρό του περισκοπίου του ένα ελαφρύ καταδρομικό στην επιφάνεια της θάλασσας, ήταν συνέχεια «κλειδωμένο». Στην αρχή της πλώρης του, δίπλα από την άγκυρα, με μικρά γράμματα, έγραφε ΕΛΛΗ…
Την νεκρική σιωπή έσπασε μια φωνή από τον ασύρματο. Ηταν στα ιταλικά και ο βόμβος έδειχνε πως ήταν από κάποιο αναγνωριστικό αεροπλάνο που πετούσε κάπου κοντά κάνοντας κύκλους…

«Όλα είναι εντάξει μπορείτε να πυροδοτήσετε Σενιορε. Τι άνθρωποι είναι αυτοί στην προκυμαία. Πετούσα από πάνω τους και με χαιρετούσαν… Σενιορε επιστρέφω στη Λέρο. Το πλοίο είναι πλέον δικό σας. Τέλος»
Ο κυβερνήτης του Ιταλικού υποβρυχίου DELFINO, είχε πάρει σαφέστατες διαταγές κατευθείαν από τον Διοικητή των Δωδεκανήσων De Vecci ,ανώτατο στέλεχος του Ιταλικού φασιστικού κόμματος. Ξανακοίταξε μέσα από το περισκόπιο του και έδωσε τη διαταγή: “Fuoco”

ΕΥΔΡΟΜΟ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΟ ΕΛΛΗ Λιμάνι Τήνου 08.25

Στη Γέφυρα του 98 μέτρων παλαιού σκαριού ο κυβερνήτης, Πλοίαρχος Χατζόπουλος, ενημερωνόταν για τις τελευταίες λεπτομέρειες της απόβασης του τιμητικού αγήματος που θα συνόδευε τη λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας στο νησί. Με το χέρι του ήπιε μια μεγάλη γουλιά καφέ, κοίταξε μπροστά την προκυμαία που ήταν γεμάτη κόσμο και χαμογέλασε. Έστρεψε το κεφάλι του στα 2 ατμόπλοια που ξεφόρτωναν κόσμο από τις βάρκες και ρώτησε τον Ύπαρχο του, ποια πλοία είναι αρόδου . « Το ΕΣΠΕΡΟΣ και το ΕΛΣΗ κύριε κυβερνήτα»
Τα λόγια πάγωσαν στον αέρα. Τα αυτιά των ναυτών, των αξιωματικών και του κυβερνήτη στη γέφυρα έκαναν κάποια ώρα να επεξεργαστούν τη φωνή που άκουσαν από τον οπτήρα: «ΤΟΡΠΙΛΗ ακριβώς στη μέση Τορπίλη!!!»
Η φωνή έσβησε. Στη γέφυρα κοιτάχτηκαν αναμεταξύ τους και έτρεξαν έξω. Πρόλαβαν να διακρίνουν το λευκό ίχνος του θανάτου καθώς έσκιζε με ταχύτητα τα νερά λίγο κάτω από την επιφάνεια της σκούρας γαλάζιας θάλασσας. Σιγή επικράτησε για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Ακουγόταν μόνο το σκίσιμο των υδάτων από το θανατηφόρο φορτίο της 053 whitehead Fiume τορπίλης που πλησίαζε…

ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΝΟΥ 08.25 15 Αυγούστου 1940.

Στην προκυμαία οι μικροπωλητές συνέχιζαν να διαλαλούν την πραμάτεια τους. Οι κουλουρτζήδες φώναζαν για τα σιμίτια τους και στο καφενείο τα γκαρσόνια αλαφιασμένα έτρεχαν να εξυπηρετήσουν τον κόσμο. Οι πιστοί συνέχιζαν να συσσωρεύονται στο λιμάνι και να ανεβαίνουν την ανηφόρα προς την εκκλησία…Η πρώτη έκρηξη έκανε τους πάντες να γυρίσουν… Κοίταζαν αποσβολωμένοι την ΕΛΛΗ να βγάζει καπνούς από το πλάι. Όλοι προσπαθούσαν να δουν καλύτερα τι έχει συμβεί και ανασήκωναν τους λαιμούς τους. Οι άνδρες έβγαζαν τα καπέλα τους και με τις παλάμες τεντωμένες σαν σκιάστρο μπροστά στα μάτια τους, προσπαθούσαν να διακρίνουν .Τα παιδάκια στις μύτες των ποδιών έδιναν τη δική τους μάχη.

Ένας ψίθυρος από άκρη σε άκρη σε όλο το νησί. Η δεύτερη έκρηξη ήταν ισχυρότερη. Έσκασε το καζάνι, ο λέβητας, κάτω από την ίσαλο γραμμή του πλοίου και μια τρύπα διαμέτρου δύο μέτρων ανάμεσα στα δύο φουγάρα, έγινε ορατή ακόμη και από την ακτή. Καπνός …μαύρος πυκνός καπνός κάλυψε τον ουρανό πάνω από το πλοίο. Οι ναύτες πηδούσαν από το κατάστρωμα να σωθούν. Οι φλόγες έβγαιναν απειλητικές από τα σωθικά του καραβιού. Στην προκυμαία ο κόσμος δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Οι βάρκες που πλησίαζαν τα δύο επιβατηγά ατμόπλοια για να παραλάβουν τους επιβάτες, έμειναν με τα κουπιά όρθια. Η απόλυτη καταστροφή. Μετά τις εκρήξεις μια σιωπή έπεσε στο λιμάνι…ακουγόταν μόνο ο αέρας και από μακριά τα ουρλιαχτά των τραυματισμένων ναυτών…

Ξαφνικά ουρλιαχτά και εκκλήσεις στην Παναγιά έσκισαν τον αέρα. Από τα δυο ατμόπλοια τα γεμάτα προσκυνητές ο κόσμος άρχισε να φωνάζει, να κλαίει και να παρακαλάει… Έβλεπαν τον θάνατο να πλησιάζει… Το ιταλικό υποβρύχιο είχε εξαπολύσει δύο άλλες τορπίλες με στόχο τα καράβια… Ο κόσμος από το κατάστρωμα τις διέκρινε καθαρά να πλησιάζουν. Πανικός. Οι ματιές τους μέσα στην αλλοφροσύνη πότε κοίταζαν τις τορπίλες και πότε την ΕΛΛΗ απέναντι τους που είχε πάρει κλίση και καιγόταν…

Ϊσως η χάρη Της , ίσως απλά από τύχη οι τορπίλες δεν βρήκαν στόχο… Η μία πέρασε δίπλα από την πλώρη του ΕΣΠΕΡΟΥ  και η άλλη κάτω από τα ύφαλα  της ΕΛΣΗΣ…Οι τορπίλες διέγραψαν την πορεία τους και καρφώθηκαν εκκωφαντικά στον λιμενοβραχίονα. Το νερό, και οι πέτρες σηκωθήκαν σε ύψος 40 μέτρων…  Το τσιμέντο στην γεμάτη κόσμο προκυμαία, έτρεμε σαν να γινόταν σεισμός.

Η ΕΛΛΗ το τριπλέλικο σκαρί που είχε πάρει μέρος και στην μικρασιατική εκστρατεία, πήρε κλίση 15 μοιρών και φλεγόμενο άρχισε να βυθίζεται μία ώρα και ένα τέταρτο μετά το πρώτο χτύπημα. Η ψυχραιμία του κυβερνήτη που καθοδήγησε με μαεστρία το πλήρωμα και κατάφερε όχι μόνο να τους σώσει αλλά και να απεγκλωβίσει τους τραυματίες μηχανικούς και θερμαστές από τα αμπάρια, ήταν ουσιαστική. Εβδομήντα λεπτά μετά διέταξε την εγκατάλειψη του πλοίου. Ένας αρχικελευστής, δύο κελευστές, ένας υποκελευστής και έξη ναύτες όλοι τους θερμαστές και βρίσκονταν στο σημείο που χτύπησε η τορπίλη ήταν νεκροί.

Ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση των Ιταλών. Η κυβέρνηση πιστή στη γραμμή που είχε χαράξει, δεν απάντησε. Μάλιστα τονίστηκε με κάθε τρόπο στους εμπειρογνώμονες που βρήκαν τα θραύσματα και αναγνώρισαν τις ιταλικές τορπίλες, να μην μιλήσουν. Έπίσημα γινόταν λόγος για υποβρύχιο άγνωστης εθνικότητας. Ανεπίσημα ο κόσμος έβραζε κατά των Ιταλών…Τρεις μήνες αργότερα στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου οι φασίστες του Ντούτσε θα συναντούσαν τη Νέμεση τους… Σκληρή και αδυσώπητη

0 40

Ένας άνθρωπος που δεν ζει στην Ελλάδα και ενημερώνεται για τα τεκταινόμενα στην χώρα μόνο από την πολιτική αντιπαράθεση Κυβέρνησης – Αξιωματικής Αντιπολίτευσης θα έβγαζε πολλά και πολύ λάθος συμπεράσματα για την κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες.

Ζούμε σε μια χώρα που η «επίσημη» ανεργία βρίσκεται στο 22% και η πραγματική υπολογίζεται από την ΕΚΤ στο 31,3%. Σε μια χώρα με κατοίκους που έχουν χάσει μέσα σε μια επταετία το 40% της περιουσίας τους. Σε μια χώρα που χάνει μια ολόκληρη γενιά, η οποία αναγκάζεται να μεταναστεύσει μπας και βρει κάποια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Σε αυτή την χώρα λοιπόν, το μείζον πολιτικό θέμα των τελευταίων ημερών είναι η «αριστεία» και η «σημαία». Τώρα σειρά παίρνουν οι δηλώσεις του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση περί «χριστιανών ορθοδόξων» και οι κόντρα ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας που σίγουρα θα «μας βγάλουν» μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο.

Βέβαια, είναι λογικό αυτό που συμβαίνει. Η αλήθεια είναι ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να κάνει καμία ουσιαστική κριτική στην οικονομική πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι αποτέλεσμα των Μνημονίων και των υποχρεώσεων που έχουμε απέναντι στους δανειστές. Το μόνο που μπορεί να κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση είναι να λέει ότι αυτή θα ήταν καλύτερη διαχειρίστρια αυτής της πολιτικής.

Μόνο που το συγκεκριμένο αφήγημα δεν «πουλάει», δεν είναι καθόλου «σέξι».

Οπότε τι μένει; Η «ιδεολογική» αντιπαράθεση σε ζητήματα τουλάχιστον δευτερεύουσας σημασίας. Η σημαία, οι κληρώσεις, η «αριστεία», άντε και κανένας Ρουβικώνας. Και εκεί η Νέα Δημοκρατία αυτοπαγιδεύεται ανάμεσα στις δικές της αναχρονιστικές λογικές, γιατί ας μην ξεχνάμε πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκτός από τον «μεταρρυθμιστές-φιλελεύθερους» Μητσοτάκηδες έχει και τους Γεωργιάδηδες, τους Βορίδηδες, τους Σαμαράδες και τους Μπαλτάκους του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλεύεται αυτή την κατάσταση και υπερτονίζει από την μεριά του τα αριστερά του «φρονήματα». Στα λόγια βέβαια. Γιατί στην πράξη, η πολιτική που ακολουθεί μόνο αριστερή δεν είναι.

Ο «αριστερός» δεν βγαίνει στην τηλεόραση για να πει ότι δεν «είμαστε λαός ορθόδοξος», ενώ δεν έχει κάνει τίποτα για τον ουσιαστικό διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντίθετα έχει δείξει πως ακολουθεί πιστά τις –πολιτικές– επιταγές της εκκλησίας και βέβαια συνεχίζει τις φορο-ελαφρύνσεις.

Ο «αριστερός», όταν η δικαιοσύνη αποφασίζει ότι δεν αποτελεί βλαπτική μεταβολή για τον εργαζόμενο η μη καταβολή μισθών βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας δεν κάθεται να ωρύεται στις τηλεοράσεις και στα Μέσα για την «κακή δικαιοσύνη». Αλλάζει τον Νόμο, κάτι το οποίο μπορεί να κάνει και εύκολα έχοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Και κάπως έτσι εν μέσω «άριστων», «σημαιοφόρων» και λοιπών, η πιο ουσιαστική για την ζωή του Έλληνα πολίτη, νομοθετική πρωτοβουλία ήρθε από το ΚΚΕ. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά.
Του Κώστας Κετσιετζής

0 51

Το 2017 αναμενόταν από πολύ κόσμο να είναι ένα έτος ιδιαίτερα κινητικό στο χώρο των ΤΠΕ για την Ελλάδα. Είχε προηγηθεί το Νοέμβριο του 2016 η θεσμοθέτηση του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης (ΥΨΗΠΤΕ), με 4 Γενικές Γραμματείες, τη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου, τη Γενική Γραμματεία Ψηφιακής Πολιτικής, τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας και τη Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων.

Γράφαμε το Δεκέμβριο του 2016 εδώ στο newDeal ότι η δημιουργία του Υπουργείου απαντούσε σε ένα χρόνιο αίτημα της σχετικής αγοράς στη χώρα, αλλά δεδομένων των εξελίξεων κινδύνευε να συνδεθεί μονοδιάστατα με τη διαχείριση των τηλεοπτικών αδειοδοτήσεων. Κατά παράδοξο τρόπο, το 2017 φεύγει χωρίς να έχει καταφέρει το νέο Υπουργείο να συνδεθεί τελικά με οτιδήποτε.

Αν και έγιναν διάφορες ανακοινώσεις σχετικά με τα NGAs και τα rural ευρυζωνικά δίκτυα, αυτές έμειναν στον κλειστό κύκλο των σχετικών συνεδρίων στην Αθήνα χωρίς καν να φτάσουν έστω ως πληροφορία προς την επαρχία και τις αγροτικές περιοχές, κάτι που είχαμε επίσης επισημάνει εδώ έγκαιρα, τον περασμένο Μάρτιο.

Τα ακόμα χειρότερα ήρθαν για το ΣΥΖΕΥΞΙΣ το έτος που φεύγει. Ενώ φαινόταν ότι επιτέλους έμπαινε σε μια νέα φάση αυτή η – αποφασιστικής σημασίας – υποδομή, γρήγορα τα σύννεφα σκέπασαν τις ηλιαχτίδες που είχαν φανεί από τα πολλά λόγια που είχαν ακουστεί. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αυτό δεν συμβαίνει πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία, όμως η διαίσθησή μου είναι ότι προετοιμάζεται ή εκ των πραγμάτων οδηγούμαστε σε μια τελείως διαφορετική αντίληψη – κατάσταση για το ΣΥΖΕΥΞΙΣ.

Ας σταθούμε λίγο σε αυτό γιατί έχει σημασία αν μπορεί να σωθεί έστω και λίγη από την ψυχή του ΣΥΖΕΥΞΙΣ. Το ΣΥΖΕΥΞΙΣ απετέλεσε τομή στο Δημόσιο Τομέα. Μια υποδομή που έφερε μεγάλη εξοικονόμηση για τις ανάγκες επικοινωνίας των Οργανισμών σε κάθε επίπεδο. Από τα φαξ και τα τηλέφωνα, μέχρι την πρόσβαση στο Διαδίκτυο και πολλά άλλα. Κατέστησε δυνατή την τηλεδιάσκεψη, έδωσε χώρο για hosting υπηρεσιών και όλα αυτά ως πακέτο, ένα ενιαίο Infrastructure. Παρακολουθώ τους τελευταίους μήνες ότι αυτή η λογική είτε υπόκωφα απαξιώνεται, είτε εσκεμμένα αποσυντίθεται για να καταλήξουμε σε ένα σχήμα τύπου «SYZEFXIS as a Service» ή «SYZEFXIS per service» όπου ενδεχομένως θα δημιουργηθεί μια πιο εμπορικής φύσεως αντίληψη όπως τα πακέτα προσφορών που παίρνουμε στο σπίτι. Αναλόγως με την ταχύτητα, τις υπηρεσίες, το εύρος, τα δεδομένα ή άλλες παραμέτρους θα δημιουργηθούν οι αντίστοιχες χρεώσεις για τους Οργανισμούς που θα τα χρησιμοποιούν.

Είναι κάτι κακό αυτό ; Φαινομενικά όχι. Πρακτικά ναι. Γιατί αποτελεί αλλοίωση της όλης φιλοσοφίας του ΣΥΖΕΥΞΙΣ το οποίο – ας το πούμε ανοιχτά πια – όταν επεκτάθηκε κατάφερε για πρώτη φορά να τιθασεύσει τις αλλοπρόσαλλες τακτικές των διάφορων παρόχων απέναντι στο Δημόσιο Τομέα ο οποίος αντιμετωπιζόταν ούτε λίγο, ούτε πολύ, ως ο αγαθός καλοπληρωτής που μπορεί να κάνει 4 συνδέσεις ADSL σε ένα διαμέρισμα με 4 δωμάτια. Άλλαζαν μετά οι διοικήσεις, ο τάδε αιρετός είχε τη δείνα άκρη στην X εταιρεία άλλαζε από την αρχή πάροχο τηλεφωνίας, κατέληγε και σε παροχή Internet και ξανά μανά. Το ΣΥΖΕΥΞΙΣ όλα αυτά τα μάζεψε, βοήθησε και το θεσμικό πλαίσιο και ειδικά από το 2006 και μετά το πράγμα άρχισε να εξορθολογίζεται σε γενικές γραμμές (εξαιρέσεις θα υπάρχουν πάντα).

Η ψυχή του ΣΥΖΕΥΞΙΣ όμως ήταν να αποτελέσει μια ολοκληρωμένη πλατφόρμα παροχής υπηρεσιών ΤΠΕ για το Δημόσιο Τομέα και στόχευε στην εξάλειψη του κατακερματισμού. Αυτή ήταν η λογική του. Και περίμενε τις οπτικές ίνες, την κατασκευή των ουρών από τους αναδόχους και την ενεργοποίηση των μητροπολιτικών για να μεγαλώσει και να γίνει ΣΥΖΕΥΞΙΣ ΙΙ. Αλλά, δυστυχώς, κάθε χρόνο το κονδύλι δεν ερχόταν, η σύμβαση συντήρησης δεν υπογραφόταν γιατί σχεδιαζόταν κάτι μεγαλύτερο και όλο πάλευε μόνο του, μαζί με την αρχική του ομάδα υπό τον αείμνηστο Χρήστο Μοσχονά και πολλούς υπαλλήλους Τμημάτων Πληροφορικής σε όλη την Ελλάδα που προσπαθούσαν να το γενικεύσουν.

Πως τώρα συνδέονται όλα αυτά με τη δυστοκία εξελίξεων το 2017 ; Προφανώς και πρόκειται για την τετριμμένη απάντηση, το καύσιμο όλων των εξελίξεων : τα χρήματα. Το 2017 υπήρξαν πολλοί σχεδιασμοί, έγιναν πολλές ανακοινώσεις αλλά δεν υπήρξαν λεφτά. Όχι μόνο στο Δημόσιο, αλλά και στον Ιδιωτικό Τομέα. Γιατί και εκεί το Μάιο εντυπωσίασε η συμφωνία των 500 εκ. ευρώ μεταξύ της κινεζικής ZTE και της Forthnet, αλλά αυτά δεν είναι λεφτά που θα πέσουν την επόμενη μέρα από τους Κινέζους, οι οποίοι ως γνωστόν μπορεί να έχουν μαζέψει όλα τα δολάρια και το χρυσό του πλανήτη αλλά για να δαπανήσουν ένα θα διυλίσουν τον κώνωπα.

Συνεπώς η απάντηση είναι απλή. Το 2017 δεν υπήρξαν λεφτά στην αγορά των ΤΠΕ τόσο σε επίπεδο κατανάλωσης, όσο και σε επίπεδο επενδύσεων. Όμως αυτό ακριβώς είναι που επιτρέπει να περιμένουμε μια θετική έκρηξη το 2018. Το 2017 η αγορά των ΤΠΕ στην Ελλάδα άντεξε και έδειξε στοιχεία ωριμότητας. Σε ένα έτος που εκ των πραγμάτων εξελίχθηκε σε έτος Εθνικού Σχεδιασμού για τον Δημόσιο Τομέα, η ιδιωτική αγορά των ΤΠΕ έδειξε ότι πια είναι ξεκαθαρισμένη από φούσκες, φαντάσματα και ευκαιριακούς παίχτες και τοποθετήθηκε στο πεδίο.

Ο Ιδιωτικός Τομέας των ΤΠΕ έκανε κινήσεις, αναδιαρθρώθηκε, αναζήτησε στρατηγικούς συμπαίχτες στο εξωτερικό, προσάρμοσε τους ορίζοντές του και κινήθηκε περισσότερο στο «επί του πρακτέου». Ταυτόχρονα, συνειδητοποίησε ότι δεν γίνεται πια να αντιμετωπίζει τους Δημόσιους Οργανισμούς αφ’υψηλού και αλαζονικά ως τη μεγάλη πορτοφόλα που θα αγοράζει «σίδερα» και «βάσεις» για να τα στοιβάζει στις αποθήκες. Αρχίζει και μπαίνει στην πρακτική όλων η έννοια της «συνεργασίας». Η ώσμωση που θα αξιοποιεί ό,τι καλύτερο υπάρχει στον Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα σε επίπεδο προσωπικού, πόρων, ιδεών. Και αυτό είναι καλό και για τους τελικούς πελάτες είτε οικιακούς, είτε επιχειρηματικούς για τους οποίους σταδιακά ανεβαίνει η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και πέφτει το κόστος.

Με το ΕΣΠΑ να διαφαίνεται ότι θα «ανοίξει» και με μεγάλη ταχύτητα το 2018, τις προαναφερθείσες συμφωνίες να ενεργοποιούνται και να διευρύνονται, άλλα χρηματοδοτικά εργαλεία που απέκτησαν θεσμική θωράκιση και υπόσταση μέσα στο 2017, όλα δείχνουν ότι το Δεκέμβριο του 2017 θα ανοίγει ένα μεγάλο παράθυρο ευκαιριών για το επόμενο έτος.

Σε όλα αυτά διατηρώ επιφυλάξεις για το μέλλον του ΣΥΖΕΥΞΙΣ με βάση το υπόβαθρο που ανέπτυξα. Μακάρι να διαψευσθώ, αν και από τα συμφραζόμενα ένας προχωρημένος αναγνώστης θα κατανοήσει εύκολα τις περιρρέουσες παραμέτρους.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ
Τεχνολόγος Πληροφορικής at

ΠΗΓΗ

0 67

Ζουν ανάμεσά μας.

Είναι εκείνοι που ρίχνουν δηλητήριο στις γειτονιές. Όσα περισσότερα ζώα θύματα, τόσο το καλύτερο.

Εκείνοι που ηδονίζονται βασανίζοντας με τους χειρότερους τρόπους που μπορεί να διανοηθεί κανείς μια αδύναμη ψυχή, που αντλούν ευχαρίστηση όταν επιβάλλουν τη δύναμή τους εκεί που τους παίρνει. Οι αιμοχαρείς δολοφόνοι που μάντεψε, το ίδιο αργά ή γρήγορα θα εφαρμόσουν και σε άνθρωπο.

Εκείνοι που αφήνουν τα ζώα τους να ζευγαρώσουν, αλλά πετάνε τα μικρά νεογέννητα σε σακούλα στα σκουπίδια, στην κυριολεξία. Ή δίπλα σε αυτά, σε μία κούτα με ένα μπολ γάλα, λες και τα νεογέννητα θα επιβιώσουν έτσι.

Εκείνοι που παίρνουν κατοικίδια για αξεσουάρ και στάτους κι όταν τους παραδημιουργήσουν πρόβλημα ή συνειδητοποιήσουν τις ευθύνες τα ρίχνουν στον Καιάδα ή στο δρόμο. Η κρίση φταίει, τα έξοδα είναι πολλά και δεν έχουν να τα θρέψουν.

Εκείνοι που τα παρατάνε κλεισμένα στο αυτοκίνητο με 40 βαθμούς, εκείνοι που για να πάνε διακοπές τα αφήνουν να αλυχτούν μόνα τους μέχρι να ψοφήσουν στο μπαλκόνι.

Εκείνοι που τα εγκαταλείπουν στη μέση του πουθενά, σαν άχρηστο φορτίο.

Εκείνοι που δημιούργησαν τον όρο «βαρελόσκυλα».

Εκείνοι που ξεσηκώνουν το σύμπαν στην παραλία και απειλούν με καταγγελία στην αστυνομία, επειδή σιχαίνονται τον σκύλο σου. Με όσουν κάνουν όντως την ανάγκη τους μέσα στη θάλασσα ή αυτούς που την αφήνουν χωματερή από τα απορρίματά τους, δεν έχουν πρόβλημα.

Εκείνοι που πιστεύουν ότι υπάρχουν «κακά» ζώα, μοχθηρές γάτες και «σατανικά» πλάσματα. Πίσω από την όποια αντίδραση ενός ζώου, υπάρχει μία ανθρώπινη συμπεριφορά.

Εκείνοι που τα κλωτσούν, τα χτυπούν, τα κακομεταχειρίζονται με κάθε δυνατή ευκαιρία. Είναι αυτός ή αυτή που δίπλα σου στον θερινό κινηματογράφο δε θα ηρεμήσει αν δεν εξαφανιστεί το αδέσποτο από δίπλα του.

Εκείνοι που στο άκουσμα των ανήμπορων αδέσποτων, θυμούνται αυτόματα τα παιδάκια που πεινούν και τους άστεγους που δε βοήθησαν ποτέ.

Εκείνοι που θα αφήσουν το κατοικίδιο του πρώην χωρίς φαγητό και νερό μέχρι να πεθάνει, για εκδίκηση. (#truestory)

Εκείνοι που έχουν χόμπι το κυνήγι και τα αεροβόλα.

Εκείνοι που θέλουν χωρίς κανέναν λόγο, κανένα επιχείρημα (επειδή ενοχλούνται) να κλείσουν λειτουργικά καταφύγια -πρότυπο, όπως το καταφύγιο Clive στη Χαλκίδα και να καταδικάσουν τα ζώα σε έμμεσο θάνατο.

Εκείνοι που φταίνε για το φοβισμένο βλέμμα του τετράποδου που πας να πλησιάσεις.

Ναι, αυτοί είναι εγκληματίες. Επαγγελματίες σκατόψυχοι.

Εμείς τι κάνουμε για όλα αυτά;

Εμείς που τους το επιτρέπουμε (όταν τους το επιτρέπουμε), τι είμαστε;

ΠΗΓΗ

 

0 64

Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψι
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι,
ποὺ μὲ βιὰ μετράει τὴν γῆ.

Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν γράφτηκε από τον ποιητή Διονύσιο Σολωμό το 1823 στη Ζάκυνθο και καθιερώθηκε ως ο εθνικός ύμνος της χώρας μας σαν σήμερα, 4 Αυγούστου, του 1865 (και της Κύπρου το 1966). Πρόκειται για τον μεγαλύτερο εθνικό ύμνο του κόσμου, καθώς αριθμεί  158 στροφές (ή 632 στίχους).

Από αυτές, οι 24 πρώτες καθιερώθηκαν ως εθνικός ύμνος. Οι δύο πρώτες ανακρούονται και συνοδεύουν πάντα την έπαρση και την υποστολή της σημαίας, ενώ ψάλλονται σε επίσημες στιγμές και τελετές.

Ο Εθνικός Ύμνος μελοποιήθηκε πέντε χρόνια αργότερα, το 1828, από τον Κερκυραίο Νικόλαο Μάντζαρο και έκτοτε ακουγόταν τακτικά σε εθνικές γιορτές, καταλήγοντας να αναγνωριστεί, αρχικά από τους κατοίκους του Ιονίου, ως άτυπος ύμνος της Επτανήσου, που την περίοδο εκείνη βρισκόταν ακόμα υπό αγγλική κυριαρχία (μέχρι το 1864).

Το ποίημα συνδυάζει στοιχεία από τον ρομαντισμό αλλά και τον κλασικισμό. Οι στροφές που χρησιμοποιούνται είναι τετράστιχες, ενώ στους στίχους παρατηρείται εναλλαγή τροχαϊκών οκτασύλλαβων και επτασύλλαβων.

Κατέληξε ως ο Εθνικός Ύμνος της χώρας όταν ο ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ επισκέφθηκε την Κέρκυρα το 1865, μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, και άκουσε την εκδοχή για ορχήστρα πνευστών της αρχής της πρώτης μελοποίησης που έπαιζε η μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας. Ο βασιλιάς εντυπωσιάστηκε και ακολούθησε Βασιλικό Διάταγμα του Υπουργείου Ναυτικών που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και διατάχθηκε η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης, ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία.

Το σύνολο της πρώτης μελοποίησης του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» τυπώθηκε για πρώτη φορά σε 27 μέρη στο Λονδίνο το 1873, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συνθέτη του. Ο αντισυνταγματάρχης ε.α. Μαργαρίτης Καστέλλης, πρώην διευθυντής του Μουσικού Σώματος, διασκεύασε τον «Εθνικό Ύμνο» για μπάντα κι αυτή η μεταγραφή (από την οποία απουσιάζει η σύντομη εισαγωγή) ανακρούεται από τις στρατιωτικές μπάντες έως σήμερα.

Από την αριστεία στην… κλήρωση

Η επέτειος συμπίπτει με τη μεγάλη συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με τους μαθητές του δημοτικού που αποκτούν το προνόμιο να γίνονται σημαιοφόροι της τάξης τους, καθώς η γνώμη του σημερινού Υπουργείου Παιδείας είναι η επιλογή να γίνεται με κλήρωση κι όχι με κριτήριο τη σχολική επίδοση, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα.

​«Μαμά, έχω ένα καλό κι ένα κακό νέο. Το καλό είναι ότι έγινα σημαιοφόρος. Το κακό ότι έμεινα στην ίδια τάξη»Εκτός από την πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ποικίλα είναι τα σχόλια των πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την πλειονότητα να κατακρίνει ή να σχολιάζει ειρωνικά τη συγκεκριμένη επιλογή. «Μαμά, έχω ένα καλό κι ένα κακό νέο. Το καλό είναι ότι έγινα σημαιοφόρος. Το κακό ότι έμεινα στην ίδια τάξη» αναφέρεται σε ένα από τα καυστικά και εύστοχα σχόλια που διαβάσαμε, ενδεικτικό της διόλου απίθανης αντίφασης που ενδεχομένως προκαλεί η συγκεκριμένη ρύθμιση του υπουργείου.

Ακολουθούν τα σχετικά tweets του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου:

0 74

Δεν υπάρχουν πολλές λέξεις που να έχουν βιαστεί τόσο συστηματικά (και συστημικά) στην Ελλάδα όσο η “αριστεία” και η “δικαιοσύνη”

Το σκονάκι του Κυριάκου Μητσοτάκη στη συνέντευξή του με τον Άρη Πορτοσάλτε σημαίνει πολύ περισσότερα από μία σικέ ερώτηση. Διότι όταν ο πολιτικός δείχνει με το δάχτυλο στο δημοσιογράφο ποια ερώτηση να κάνει, τότε και ο δημοσιογράφος θα δείξει με το δάχτυλο στον πολιτικό ποια απόφαση να πάρει, προς το συμφέρον του εργοδότη του.

Κάθε φορά που πάει στη βουλή τρώει τρίποντα και φεύγει. Στις δικές του κομματικές εκδηλώσεις, τον εκθέτει η διαχρονική γαλάζια βλαχιά και καταλήγει να μιλάει σε πολίτες καθήμενους σε έδρανα από σανό.

Οπότε, για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε στο πιο φίλιο περιβάλλον: στο ΣΚΑΪ. Να δώσει συνέντευξη σε δικό του άνθρωπο, τον Άρη Πορτοσάλτε, στο ραδιόφωνο του κόμματος.

Έλα όμως που τα ραδιόφωνα δεν είναι όπως παλιά. Κι από τη στιγμή που μπήκε ο δαίμωνας της τεχνολογίας, η κάμερα κάνει live αναμετάδοση της συνέντευξης του προέδρου και μελλοντικού πρωθυπουργού…

Κάποια στιγμή λοιπόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει στον Άρη Πορτοσάλτε το χαρτί με τις ερωτήσεις που έχει μπροστά του (ο ερωτώμενος, όχι ο ερωτών!), του υποδεικνύει με το δάχτυλο την ερώτηση που δεν έκανε, εκείνος τη θέτει και ο πρόεδρος της ΝΔ λέει «ευχαριστώ που μου κάνετε αυτή την ερώτηση».

Εξαιρετική στιγμή. Μνημείο. Όχι μόνο για την εκφυλιστική σχέση ενός δημοσιογράφου και ενός πολιτικού, αλλά και για τη σχέση ειλικρίνειας του πολιτικού με το κοινό του. Εκείνη την ώρα ο πολιτικός υποδεικνύει στον δημοσιογράφο την ερώτηση που θέλει να του κάνει και τον ευχαριστεί κιόλας που του την έκανε! Ποιον κοροϊδεύει, αν όχι τον πολίτη απέναντι, τον ακροατή του παρασκηνίου που ανέλπιστα διασώζεται από την κάμερα;

Δεν έχει σημασία η ερώτηση. Μια βλακεία ήταν, τι περιμένατε να ακούσετε σε μία συνέντευξη Μητσοτάκη – Πορτοσάλτε; Σημασία έχει η άνεση με την οποία είναι στημένο το παιχνίδι. Σικέ. Οι ρόλοι μοιρασμένοι.Το ίδιο και τα κέρδη, οι μίζες οι συναλλαγές μίας μελλοντικής συγκυβέρνησης του διεφθαρμένου πολιτικού με το αδηφάγο μιντιακό σύστημα. Διότι όταν ο πολιτικός δείχνει με το δάχτυλο στο δημοσιογράφο ποια ερώτηση να κάνει, τότε και ο δημοσιογράφος θα δείξει με το δάχτυλο στον πολιτικό ποια απόφαση να πάρει, προς το συμφέρον του εργοδότη του.

 

0 117

Έφθασε Αύγουστος για να ληφθούν μέτρα για τις μέδουσες: Με δίχτυα θα προστατεύσουν τους λουόμενους

Δίνοντας πράσινο φως για την τοποθέτηση διχτυών στις πολυσύχναστες ακτές για την προστασία των λουομένων επιχειρεί να λύσει το πρόβλημα των μεδουσών η κυβέρνηση.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Σωκράτης Φάμελλος απαντώντας σε σχετική ερώτηση στη Βουλή, θα κατατεθεί τροπολογία, πιθανότατα και εντός της εβδομάδας, ώστε να είναι δυνατό να τοποθετηθούν πλωτά μέσα προστασίας των λουόμενων και να μπορούν τουριστικές εγκαταστάσεις να τοποθετήσουν δίχτυα στις ακτές που είναι πολυσύχναστες, ως ένα άμεσο μέτρο.

Στην ίδια απάντηση ο κ. Φάμελλος υποστηρίζει ότι θα προωθηθεί και η ένταξη της περιοχής από Ψαθόπυργο έως Ναύπακτο και Ισθμό Κορίνθου στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο των Προστατευόμενων Περιοχών Natura 2000.

Αυτή η πράξη, όπως αναφέρει το ΑΠΕ, πέρα από κάλυψη ευρωπαϊκής υποχρέωσης της χώρας -είναι και τυπική υποχρέωση- αποσκοπεί να αποκαταστήσει και να βελτιώσει τις οικολογικές λειτουργίες της θαλάσσιας περιοχής, μέσα από τον έλεγχο των οικονομικών δραστηριοτήτων που θα αναπτύσσονται με συγκεκριμένους κανόνες, ενώ θα δοθεί και η δυνατότητα για την καλύτερη παρακολούθηση των περιβαλλοντικών παραμέτρων, με τη δημιουργία φορέα διαχείρισης αυτής της περιοχής.

 Ακόμη, επίκειται και τροποποίηση του νομικού πλαισίου για τις Προστατευόμενες Περιοχές, που προγραμματίζεται από το υπουργείο Περιβάλλοντος τον Οκτώβριο.

Εντόπισαν το πρόβλημα από το Μάιο και παίρνουν μέτρα τον Αύγουστο!

Ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος ανέφερε ότι το ζήτημα της εμφάνισης των μεδουσών, χωρικά για τον Κορινθιακό και τον Πατραϊκό Κόλπο, έχει εντοπιστεί από τον Μάιο. Tα μέτρα, ωστόσο, εξαγγέλθηκαν μόλις σήμερα.

Από πού ήρθαν οι μέδουσες;

Οπως ανέφερε ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, το φαινόμενο επηρεάζεται από τους επικρατούντες ανέμους, αλλά οι πληθυσμιακές εξάρσεις οφείλονται σε βαθύτερα αίτια που είναι βιολογικά και οικολογικά και έχουν να κάνουν με τον τρόπο ανάπτυξης και την αλληλεπίδραση με το βιοτικό περιβάλλον. Σε περιοχές του πλανήτη έχει συνδεθεί το φαινόμενο με την υπεραλίευση, αλλά και η κλιματική αλλαγή παίζει πολύ κρίσιμο ρόλο, καθώς οι μέδουσες αναπαράγονται σε θερμές περιόδους. Από την άλλη, δεν μπορεί να αποκλειστεί η συσχέτιση της ρύπανσης με τους υπερπληθυσμούς, αλλά, όπως έσπευσε να υπογραμμίσει ο κ. Φάμελλος, στο 99% των ελληνικών ακτών, με επίσημες μετρήσεις, δεν υπάρχει θέμα ρύπανσης και «έχουμε την υψηλότερη ποιότητα θαλασσών και αυτό είναι πλεονέκτημα και αναπτυξιακός πόρος για την Ελλάδα».

Με αυτά τα δεδομένα, η κυβέρνηση κινείται με βάση τη σταθερή και αδιαπραγμάτευτη θέση της χώρας στο μέτωπο της καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής, καθώς είναι ζήτημα επιβίωσης του πλανήτη. Παράλληλα, εξελίσσονται και άλλες παρεμβάσεις με άμεσα μέτρα προστασίας και δράσεις για τα υγρά απόβλητα.

 

0 62
Συναντήσεις Αν. ΥΠΕΝ, Σ. Φάμελλου, με τους εμπλεκόμενους φορείς για την μείωση κατανάλωσης της πλαστικής σακούλας

Εν όψει της επικείμενης έκδοσης Υπουργικής Απόφασης σχετικά με την μείωση της κατανάλωσης πλαστικής σακούλας μεταφοράς, ολοκληρώθηκε ο κύκλος διαβουλεύσεων του Αν. ΥΠΕΝ, Σωκράτη Φάμελλου, με τους εκπροσώπους παραγωγικών φορέων, εμπορικών επιχειρήσεων και αλυσίδων λιανικής πώλησης και τη συμμετοχή στελεχών του ΥΠΕΝ και του ΕΟΑΝ.

Ο Αν. ΥΠΕΝ εξέφρασε την ικανοποίησή του για την πολυπρόσωπη συμμετοχή όλων των αρμόδιων κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων στις συσκέψεις, για την ουσιαστική τους συμβολή, αλλά και για το πνεύμα καλής θέλησης και συνεργασίας που επέδειξαν.

η υψηλή κατανάλωση πλαστικής σακούλας μίας χρήσης βλάπτει το περιβάλλον

«Είναι ευρέως γνωστό ότι η υψηλή κατανάλωση πλαστικής σακούλας μίας χρήσης, η ακατάλληλη διαχείριση και διάθεσή τους στο τέλος του κύκλου ζωής τους και φυσικά η ανθεκτικότητά τους στη φθορά βλάπτουν το περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένων των θαλάσσιων οικοσυστημάτων», ανέφερε ο Αν. ΥΠΕΝ κατά τη διάρκεια των συναντήσεων.

Ταυτόχρονα, «περιορίζεται η αποδοτικότητα πόρων, αφού μεγάλο μέρος τους διατίθεται σε χώρους υγειονομικής ταφής και δυστυχώς και σε ΧΑΔΑ. Οι πλαστικές σακούλες αποτελούν σημαντική περιβαλλοντική πληγή, ενώ απαιτούνται πολλά χρόνια, ώστε να διασπαστούν σε μικροπλαστικά και να συνεχίσουν την επικίνδυνη πορεία τους».

Τι περιλαμβάνει η ΚΥΑ

Ο Αν. ΥΠΕΝ ενημέρωσε τους εμπλεκόμενους φορείς ότι γενική στόχευση της επικείμενης ΚΥΑ είναι η μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από τη χρήση της λεπτής πλαστικής σακούλας μεταφοράς, με ταυτόχρονη πρόληψη τυχόν αρνητικών κοινωνικοοικονομικών συνεπειών αλλά και η δημιουργία θετικών αλλαγών στην οικονομία. Παράλληλα, η ΚΥΑ θα στοχεύει στην ενθάρρυνση της πρόληψης δημιουργίας αποβλήτων, στην αντικατάσταση των λεπτών πλαστικών από βιοαποδομήσιμες και λιπασματοποιήσιμες τσάντες, στην χρήση μέσων πολλαπλής χρήσης και στην ανακύκλωση του πλαστικού.

Κυρίως, όμως η νέα ρύθμιση στοχεύει στην αλλαγή της καταναλωτικής συμπεριφοράς ως προς τη χρήση της σακούλας με ενθάρρυνση των μέσων πολλαπλών χρήσεων, αντί της μιας χρήσης. «Η συνεργασία των παραγωγών και εμπόρων και η ευρεία ενημέρωση των καταναλωτών είναι προϋποθέσεις επιτυχούς αντιμετώπισης του προβλήματος, το οποίο στη χώρα μας έχει ξεπεράσει τα όρια ορθής καταναλωτικής και περιβαλλοντικής συμπεριφοράς κατά πολύ. Η συζήτηση αυτών των ημερών με τις προτάσεις που διατυπώθηκαν και τις ιδέες που ανταλλάξαμε ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη για όλους και προπάντων υπεύθυνη. Το θέμα συνδέεται με την περιβαλλοντική προστασία, την νέα απασχόληση που θα δημιουργηθεί σε νέες μορφές παραγωγής, την αποδοτικότητα των πόρων και την προώθηση βιώσιμων καταναλωτικών προτύπων. Αποτελεί ταυτόχρονα και υποχρέωση εναρμόνισης του εθνικού δικαίου στο κοινοτικό», κατέληξε ο Αν. ΥΠΕΝ.

Στις συσκέψεις συμμετείχαν εκπρόσωποι της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας (ΕΣΕΕ), του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών (ΙΕΛΚΑ), του Συνδέσμου Επιχειρήσεων & Λιανικών Πωλήσεων Ελλάδος (ΣΕΛΠΕ), του Εμπορικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΕΒΕΕ), του Συνδέσμου Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδας (ΣΒΠΕ), βιομηχανίες και βιοτεχνίες παραγωγής καθώς και εισαγωγικές επιχειρήσεις, εταιρείες δικτύων λιανικής πώλησης και υπεραγορών, καθώς και στελέχη του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας και του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ).

0 125
Σαν σήμερα, στις 26 Ιουλίου του 1822 ο Δράμαλης αποφάσισε να επιστρέψει προσωρινά στην Κόρινθο και κινήθηκε προς τα Δερβενάκια, στενό που ενώνει την αργολική με την κορινθιακή πεδιάδα. Ένα Drone βίντεο μας μεταφέρει στο πεδίο της μεγάλης σφαγής (Vid)

Της Ρούμελης οι Μπέηδες και του Μωριά οι λεβέντες

Στο Ντερβενάκι κείτονται κορμιά δίχως κεφάλια…

Η μάχη στα Δερβενάκια ήταν μία από τις σημαντικότερες της Επανάστασης του ’21 και η στιγμή που καθιέρωσε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη αναδεικνύοντας τη στρατηγική του ιδιοφυΐα.

Είχε προηγηθεί η κατάληψη της Τριπολιτσάς τον Σεπτέμβριο του 1821 και η παράδοση του Ακροκόρινθου από τους Τούρκους τον Ιανουάριο του 1822. Στόχοι των επαναστατημένων Ελλήνων ήταν η Πάτρα και το Ναύπλιο. Ο Κολοκοτρώνης έλαβε εντολή από τον Κωλέττη να προχωρήσει σε πολιορκία της Πάτρας, κάτι που όμως δεν ήταν εύκολο να ολοκληρωθεί. Πρά τις νίκες στη Χαλανδρίτσα, το Σαραβάλι  και το Γηροκομείο, τη Μονή έξω από την πόλη, το σχέδιο δεν προχωρούσε. Ο Κωλέττης ζήτησε από τον Κολοκοτρώνη να αφήσει την πολιορκία και να μεταβεί στη Δυτική Στερεά Ελλάδα. Εκείνος άφησε πίσω του τον Πλαπούτα και έπειτα από διαβουλεύσεις του επέτρεψαν να συνεχίσει την πολιορκία της Πάτρας. Από τότε φαινόταν ότι οι πολιτικοί υπονόμευαν τον Κολοκοτρώνη.

Ο “Γέρος του Μοριά” συνέχισε τις μάχες του με 600 άνδρες απέναντι σε 12.000 Τούρκους. Έτσι, ο Κολοκοτρώνης αποφάσισε να αφήσει την Πάτρα μιας και δεν δεχόταν ενισχύσεις και να φύγει για την Τρίπολη.

Το παρακάτω drone video του haanity αποτυπώνει εντυπωσιακά την περιοχή των Δερβενακίων:

Στις 3 Δεκεμβρίου 1821, έγινε προσπάθεια για κατάληψη του Ναυπλίου, χωρίς αποτέλεσμα, οι Έλληνες όμως συνέχιζαν να πολιορκούν την πόλη. Παρά τις διαβουλεύσεις για την παράδοση της πόλης, μετά από διχογνωμίες ανάμεσα στους Έλληνες πολιτικούς και τους Υδραίους πρόκριτους οι Τούρκοι βρήκαν ευκαιρία και ανεφοδιάστηκαν με αποτέλεσμα να μην εγκαταλείψουν το Ναύπλιο.

Την ίδια εποχή, κατάφεραν να απαλλαχθούν από τον Αλή πασά και να ενασχοληθούν πιο εντατικά με την Επανάσταση. Ο σουλτάνος ανέθεσε στον Χουρσίτ πασά την αρχηγία της επιχείρησης. Ο Χουρσίτ είχε νικήσει τον Αλή. Σύμφωνα με το σχέδιο που εκπονήθηκε πολυάριθμος στρατός θα έφτανε στον Ισθμό της Κορίνθου, θα περνούσε την Αργολίδα και θα πολιορκούσε την Τριπολιτσά, η ανακατάληψη της οποίας θα αποκαθιστούσε το γόητρο του σουλτάνου.

Ο Χουρσίτ, όρισε ως τόπο συγκέντρωσης των δυνάμεών του τη Λάρισα. Άφησε ένα μέρος του στρατού του να συνεχίσει να πολεμά με τους Σουλιώτες και στις 15 Ιουνίου 1822 έφτασε στη θεσσαλική πόλη προερχόμενος από τα Γιάννενα, επικεφαλής 4.000 ιππέων. Στη Λάρισα, αφού συμπλήρωσε τις δυνάμεις του, περίμενε διαταγή από την Υψηλή Πύλη να ξεκινήσει. Η διαταγή ήρθε, ωστόσο όριζε επικεφαλής της εκστρατείας  τον Μαχμούτ πασά, ή Δράμαλη. Οι ακριβείς λόγοι της αντικατάστασης αυτής, δεν είναι γνωστοί.

Ο αρχιστράτηγος Δράμαλης συγκέντρωσε δύναμη από 30.000 άνδρες και μέσω Θήβας κατευθύνθηκε προς την Πελοπόννησο. Αφού πυρπόλησε την άδεια Θήβα (την είχαν εγκαταλείψει οι κάτοικοι), έστειλε 500 άνδρες στην Εύβοια για την ενίσχυση της και συνέχισε για τον Ισθμό.

Θορυβημένοι από την τεράστια στρατιά του Δράμαλη, οι Αθηναίοι έστειλαν τα γυναικόπαιδα σε Αίγινα και Σαλαμίνα και μόνο 500 ταμπουρώθηκαν στην Ακρόπολη. Ωστόσο οι Τούρκοι δεν ασχολήθηκαν με την Αθήνα.

Πώς οδηγήθηκε στην παγίδα

Την ίδια εποχή ο Κολοκοτρώνης ζητούσε αντικατάσταση της κυβέρνησης με νέα που θα αποτελείτο από στρατιωτικούς. Ενημερώθηκε για την κατάβαση των Τούρκων από τον Δημήτριο Υψηλάντη, παρόλα αυτά κανείς δεν τους πίστευε ότι θα έρχονταν αντιμέτωποι με τόσο μεγάλες δυνάμεις. Όταν οι 600 Τριπολιτσιώτες που βρίσκονταν στα Γεράνεια Όρη είδαν τους χιλιάδες του Δράμαλη, εγκατέλειψαν έντρομοι τις θέσεις τους ζητώντας ενισχύσεις. Στις 6 Ιουλίου, μετά από επιστολή του Οδυσσέα Ανδρούτσου, όλοι είχαν πειστεί για το τι θα αντιμετώπιζαν.

Οι κυβερνητικές δυνάμεις διασκορπίστηκαν και έμειναν οι 2.000 του Κολοκοτρώνη μαζί με 150 άνδρες του Ακροκόρινθου μαζί με κάποιους ντόπιους, για να ανακόψουν τις τουρκικές στρατιές. Στις 8 Ιουλίου, ο Ακροκόρινθος έπεσε στα χέρια του Δράμαλη. Τα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης είχαν φύγει για τους Μύλους και ο Δράμαλης έπαιρνε και το Ναύπλιο.

Ο Κολοκοτρώνης μαζί με τη Γερουσία της Τρίπολης ανέλαβε να κάνει την επιστράτευση. Στις 10 Ιουλίου, έγινε πολεμικό συμβούλιο στο Ταβούλι. Εκεί, ο Κολοκοτρώνης εμφανίστηκε σίγουρος ότι ο Δράμαλης πρώτα θα κατευθυνθεί στην Αργολίδα και από εκεί, στο οροπέδιο της Τριπολιτσάς.

Ο οπλαρχηγός Δ. Τσόκρης (στενός φίλος του Κολοκοτρώνη και του Καποδίστρια), είχε φροντίσει λίγες μέρες νωρίτερα να καταστρέψει και να πυρπολήσει όλη την ετήσια σοδειά της περιοχής.

Καταλήφθηκαν επίκαιρες θέσεις στο Κιβέρι, στο Κεφαλάρι, στα Δερβενάκια, στο χωριό Ζαχαριά, νοτιοδυτικά των Δερβενακίων καθώς επίσης και στο Στεφάνι και το Αγιονόρι από το Νικηταρά, που ήρθε εσπευσμένα από τη Ρούμελη και τους Φλεσσαίους.

Ο Δράμαλης φθάνοντας  στο Άργος στις 12 Ιουλίου αντελήφθη την ερήμωση του κάμπου, ωστόσο αποφάσισε να στρατοπεδεύσει για να καταλάβει την Ακρόπολη. Σταδιακά ο στρατός του άρχισε να αντιμετωπίζει επισιτιστικά προβλήματα.

Στρατηγικά, ο Κολοκοτρώνης αποφάσισε να προχωρήσει σε αποκλεισμό του εχθρού στον αργολικό κάμπο, με αποκλεισμό των στενών των Δερβενακίων. Στις 26 Ιουλίου ο Δράμαλης αποφάσισε να επιστρέψει προσωρινά στην Κόρινθο και κινήθηκε προς τα Δερβενάκια. Αυτό ήταν το ολέθριο λάθος του, μιας και είχε πέσει στην παγίδα. Η βασική διάβαση, με βάση το σχέδιο του Θ. Κολοκοτρώνη, φυλαγόταν από τον Αντώνη Κολοκοτρώνη και περίπου 1.500 άντρες.

Παράλληλα ο Θ. Κολοκοτρώνης είχε τοποθετήσει τον Πλαπούτα με περίπου 800 άντρες στο Σχινοχώρι για να φυλάει τη βορειοδυτική έξοδο της Αργολίδας προς τη Στυμφαλία, και τους Νικηταρά – Παπαφλέσσα στο Στεφάνι – Αγιονόρι, με άλλους 800 άντρες για να φυλάξουν την τρίτη διάβαση προς την Κλένια. Κάπως έτσι οι επαναστατημένοι είχαν κλείσει όλες τις άλλες διαβάσεις.

Η στρατηγική διάταξη και το κόλπο:

Ο Κολοκοτρώνης έφθασε στο Δερβενάκι στις 10.00. Επέλεξε τους 800 καλύτερα οπλισμένους άνδρες και τους έστειλε να καταλάβουν τις θέσεις Παληόχανο και Χρυσοκουμαριές.

Στην Παναγόρραχη τοποθετήθηκαν ο Αντώνης Κολοκοτρώνης, ο Ζάκας και ο Ζέρβας με 700 άνδρες. Στον λόφο του Αγριλόβουνου, όπου είχε ανεγερθεί ισχυρό οχύρωμα κατά διαταγή του Έλληνα στρατηγού, έλαβε θέση ο Γ. Δημητρακόπουλος με 700 άνδρες. Ο τελευταίος έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης του Θ. Κολοκοτρώνη. Δυτικότερα στο χωριό Ζαχαριά, οχυρώθηκαν 150 άνδρες υπό τον ιερέα Δημήτριο Χρυσοβιτσιώτη για να ελέγχουν τον δρόμο προς τον Άγιο Γεώργιο.

Ο Γέρος για να μειώσει τις πιθανότητες αλλαγής πορείας των Τούρκων και σύγκρουσης με την ολιγάριθμη αυτή δύναμη, τοποθέτησε σε ένα ύψωμα μεταξύ των στενών του Αγίου Γεωργίου και του Δερβενακίου, ένα ψευδοστράτευμα με ζώα και με τις κάπες και τα φέσια των αγωνιστών, τα οποία από μεγάλη απόσταση έδιναν την εντύπωση συγκεντρωμένου στρατεύματος.

Ένας κακοτράχαλος δρόμος κι ένας καλός οδηγούσαν από το Άργος στην Κόρινθο. Ο καλός περνούσε από τα Δερβενάκια, στενά ιδανικά για ενέδρα. Εκεί σκόρπισε ο Κολοκοτρώνης 2.500 άνδρες. Τους έδωσε διαταγή να κρυφτούν και να μην πυροβολήσει κανένας τους, πριν να μπουν όλοι οι Τούρκοι στη δίοδο (Έθνος, 29.7.1997)

Στις 14.30 η εμπροσθοφυλακή της τουρκικής στρατιάς, αποτελούμενη από Αλβανούς ιππείς, έφθασε μπροστά στο Παληόχανο. Στην θέση αυτή ο Κολοκοτρώνης είχε τοποθετήσει μόνο οπλαρχηγούς, οι οποίοι ήταν βέβαιο ότι κατά την κρίσιμη πρώτη επαφή δεν θα λιποψυχούσαν μπροστά στον όγκο του εχθρού.

Και τότε ακούστηκε η ιαχή του Κολοκοτρώνη που έμεινε στην ιστορία: “Απάνω τους Έλληνες! Μην τους φοβάστε!”.

Οι Τούρκοι της εμπροσθοφυλακής μπήκαν στο στενό πέρασμα και όταν έφτασαν στην έξοδο δέχτηκαν τα πυρά των κρυμμένων Ελλήνων. Λίγοι πέρασαν προς την πεδιάδα της Κουρτέσας και ο κύριος όγκος οπισθοχώρησε με μεγάλες απώλειες.

Αφού αυτό το πέρασμα φυλαγόταν καλά από τους Έλληνες, η εμπροσθοφυλακή και το κύριο σώμα στράφηκαν προς το δεύτερο κοντινό πέρασμα, αυτό του Άγιου Σώστη, ανατολικά από την κύρια διάβαση.

Ένα πέρασμα που ήταν όμως πολύ ανηφορικό και πιο δύσκολο για τους πεζούς και τα ζώα.

Οι Τούρκοι το βρήκαν αφύλακτο και άρχισαν να περνούν προς την Κουρτέσα, ενώ τα τμήματα του Αντώνη Κολοκοτρώνη τους πλευροκοπούσαν.

Εν τω μεταξύ, το σώμα των Νικηταρά – Παπαφλέσσα, ανασυντάχθηκε και με γρήγορη πορεία έφτασε το απόγευμα στις κορυφές ανατολικά, πάνω από τον Αγιο Σώστη, όπου είδαν τους Τούρκους που περνούσαν προς την Κουρτέσα.

Τότε επιτέθηκαν αμέσως στους Τούρκους οι οποίοι βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο πυρά, ανατολικά ήταν οι νεοφερμένοι και δυτικά τα τμήματα του Α. Κολοκοτρώνη.

Η μάχη κράτησε μέχρι αργά τη νύχτα και οι Τούρκοι είχαν τρομακτικές απώλειες, σε ανθρώπους, ζώα και υλικά. Όταν σκοτείνιασε, η προσπάθεια των εναπομεινάντων Τούρκων σταμάτησε και γύρισαν στην Τίρυνθα όπου είχαν και πριν το στρατόπεδο τους. Οι απώλειες των Τούρκων, κατά την 26η Ιουλίου, και με βάση τη διασταύρωση απομνημονευμάτων και εγγράφων της εποχής, υπολογίζονται περίπου στους 2.500 – 3.000 νεκρούς και τραυματίες.

Σύντομα η καταστροφή του Δράμαλη έγινε τραγούδι και θρύλος σε πολλά δημώδη ελληνικά τραγούδια. Η καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη ολοκληρώθηκε στη μάχη του Αγιονορίου, στις 28 Ιουλίου 1822. Τη νύχτα της 27ης προς 28η Ιουλίου, ο Δράμαλης αποφάσισε να κινηθεί προς το Αγιονόρι και από κει μέσω της Κλένιας να μεταβεί στην Κόρινθο. Έπεσε όμως σε νέα ενέδρα του Νικηταρά και του Νικήτα Φλέσσα. Επαναλήφθηκαν σκηνές των προηγούμενων ημερών και άλλοι 600 Τούρκοι έπεσαν νεκροί. Μεγάλη ήταν η συμβολή στη νέα ελληνική επιτυχία των γυναικών του Αγιονορίου.

Χωρίς όπλα και ηθικό, τα απομεινάρια της στρατιάς του Δράμαλη έφτασαν τελικά στην Κόρινθο. Χάθηκε περίπου το 1/5 των ανδρών, το μεγαλύτερο μέρος των πολεμικών αλόγων και των υποζυγίων, καθώς και όλα σχεδόν τα όπλα.

Στις 26 Οκτωβρίου ο Δράμαλης πέθανε. Οι διάδοχοί του Ερίπ Αχμέτ πασάς  και Ντελή Αχμέτ, βλέποντας τον τύφο και την πείνα να θερίζουν τους στρατιώτες τους, κατάλαβαν ότι η παραμονή τους στην Κόρινθο ήταν ανώφελη και αποφάσισαν να αποχωρήσουν από την Πελοπόννησο.