Fallback or 'alternate' content goes here. This content will only be visible if the SWF fails to load.

Σημειώσεις

0 73

Σε είδα,

Στη μεγαλειώδη συγκέντρωση των 500 ατόμων των «Παραιτηθείτε» στο Σύνταγμα. Ήσουν εκθαμβωτική, ψηλή, ξανθιά, με τέλειες αναλογίες και αυθεντικό ευρωπαϊκό αέρα. Φορούσες ένα γνήσιο ευρωπαϊκό ταγέρ, σοβαρό και μετρημένο, που αναδείκνυε όμως τις όμορφες καμπύλες σου, και σέξι γόβες. Κρατούσες μία πολύ σικ τσάντα, από τις καλύτερες απομιμήσεις Prada που έχω δει. Όλη σου η παρουσία ξεχείλιζε κυριολεκτικά από αριστεία.

Αυτό που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή όμως, ήταν ο δυναμισμός και η μαχητική σου στάση. Κρατούσες σημαία της ευρωπαϊκής ένωσης, μην αφήνοντας καμία αμφιβολία για τον φιλοευρωπαϊκό σου προσανατολισμό, και πλακάτ που έγραφε με μεγάλα γράμματα: «Τσίπρα – Καμμένε μας χαλάτε το ίματζ. Φυγέτε τώρα». Μία γνήσια κατάθεση ψυχής που εκφράζει τα συναισθήματα όλων μας απέναντι σε αυτή την μπας-κλας κυβέρνηση. Φώναζες μαχητικά αντικυβερνητικά συνθήματα και ξεσήκωνες το πλήθος. Ήσουν τέλεια, μία πραγματική αντισύριζα fighter. Ενθουσιάστηκα! Στο πρόσωπο σου είδα τη μελλοντική Σοφία Βούλτεψη!

Ήμουν έτοιμος να σε προσεγγίσω, να εκφράσω το θαυμασμό μου και – γιατί όχι – να ζητήσω το τηλέφωνο σου. Εκείνη τη στιγμή όμως έπιασες συζήτηση με τον Ισκάρ Αζίφ, τον μεγάλο ηγέτη του κινήματος μας. Φαινόταν να σε φλερτάρει και συ ανταποκρινόσουν. Μου κόπηκαν τα πόδια, το είχα χάσει το παιχνίδι. Πώς να ανταγωνιστώ εγώ τον τεράστιο Ισκάρ; Πως να συγκριθώ με αυτή τη σπουδαία προσωπικότητα με το καλλιεργημένο πνεύμα,  τη θεσπέσια μοϊκάνα, το σπινθηροβόλο αγελαδίσιο βλέμμα και το θανατηφόρο στιλ, ικανό να τρομοκρατήσει και τον πιο σκληροτράχηλο συριζαίο;

Απογοητεύτηκα, πήρα το αντισύριζα σημαιάκι μου και αποσύρθηκα στο μπαρ του Μεγάλη Βρετάνια όπου ήπια τρία απανωτά κοσμοπόλιταν για να πνίξω τον πόνο μου. Δεν μπορώ να σε ξεχάσω όμως, έχεις καρφωθεί στο μυαλό μου, σε σημείο εμμονής. Θέλω να σε γνωρίσω οπωσδήποτε, να εκδηλώσω τα συναισθήματά μου. Μας φαντάζομαι να κάνουμε ρομαντικούς περιπάτους στο Κολωνάκι, να πίνουμε κολλαγόνο στο Ντα Κάπο και να σου απαγγέλω στίχους από τον αγαπημένο μου ποιητή, τον μοναδικό Κωνσταντίνο Μπογδάνο. Να θαυμάζουμε παρέα τη σπιρτάδα του Κυριάκου και να εκστασιαζόμαστε με τις ψύχραιμες και μετριοπαθείς παρεμβάσεις του Άδωνη με αυτή την ακαταμάχητη τσιριχτή φωνή.

Μας φαντασιώνομαι να κάνουμε παθιασμένο αντιλαϊκιστικό έρωτα στο υπέρδιπλο ευρωπαϊκό κρεβάτι μου από τα ΙΚΕΑ, που ως οπαδός της αριστείας το συναρμολόγησα εντελώς μόνος μου. Να παίζουμε κίνκυ ερωτικά παιχνίδια – εγώ να ντύνομαι Τζήμερος και συ αφίσα του ΠΑΜΕ.

Με έχεις αιχμαλωτίσει, είμαι κεραυνοβολημένος μαζί σου. Αν διαβάσεις αυτό το απεγνωσμένο σημείωμα στείλε μου να βρεθούμε γιατί δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω μακριά σου. Χάνω τα λογικά μου, πιάνω τον εαυτό μου να κάνει βρώμικες εθνολαϊκιστικές σκέψεις. Μέχρι που βλέπω κρυφά βίντεο του Πολάκη στο youtube και ερεθίζομαι. Μην αργήσεις σε παρακαλώ, φοβάμαι ότι θα κάνω καμία τρέλα.

Για πάντα δικός σου,

ένας αμετανόητος αντιλαϊκιστής.

Γράφει ο Μανώλης Τασάκος

0 134

Σεξισμός και αισθητική στην άμμο

Πώς το σχόλιο ενός δικηγόρου από τη Θεσσαλονίκη πυροδότησε τον διαδικτυακό πόλεμο και τι επιχειρήματα παρουσίασαν οι… αντιμαχόμενες πλευρές

Πέντε χιλιάδες μηνύματα, μια επικείμενη αγωγή, ένας πίνακας του Ρούμπενς, αμέτρητες διαδικτυακές μάχες, ατελείωτα τηλεοπτικά μαλλιοτραβήγματα. Αυτός είναι ο απολογισμός μιας ιστορίας που ξεκίνησε με μια απλή ανάρτηση στο Facebook, για να καταλήξει στη θλιβερή διαπίστωση ότι «οι απόψεις είναι σαν τους κώλους: ο καθένας έχει τη δική του…». 

«Οταν βάζεις τελεία στο τέλος μιας πρότασης ξέρεις καλή ορθογραφία. Οταν βάζεις τελεία στο τέλος μιας ιστορίας ξέρεις τι θα πει αξιοπρέπεια…», λέει το γνωμικό. Μια τέτοια ιστορία απασχόλησε πρόσφατα το είναι χιλιάδων Ελληνίδων. Είναι ή δεν είναι αποδεκτό να σκας στην παραλία με αμφίεση σεξοβόμβας όταν η φύση ή οι προσωπικές σου επιλογές σε έχουν προικίσει μόνο με το δεύτερο συνθετικό;  Η αρχή του κρίσιμου, για τη γενικότερη κατάντια μας, αυτού ερωτήματος ξεκίνησε το μεσημέρι της 4ης Ιουνίου από το post ενός άνδρα, του δικηγόρου Θάνου Καρατσιώλη. Καθισμένος στο mainstream «Manassu Beach Bar» της Χαλκιδικής, χαζεύει, όπως τα περισσότερα αρσενικά, γυναικεία οπίσθια και εν συνεχεία, παραζαλισμένος από «τη μηδενική αισθητική», προβαίνει, μεταξύ άλλων παρατηρήσεων, στο παρακάτω σχόλιο: «Κάποιες, δε, έχουν το τρομερό θράσος να φορούν τέρμα σκαφτά, αποκαλυπτικότατα μαγιώ ενώ ο πισινός τους δεν είναι αντίστοιχα σφριγηλός, ώστε να μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων…

Καθισμένος στο mainstream «Manassu Beach Bar» της Χαλκιδικής, παρατηρεί, όπως τα περισσότερα αρσενικά, γυναικεία σώματα στην παραλία 

Υ.Γ.: Κορίτσια, τα μεταξωτά σκαφτά Βrazilian μαγιώ, θέλουν και επιδέξιους κώλους…
Υπερέλεος, λυπηθείτε τουλάχιστον εμάς τους αθώους και καλόπιστους τρίτους παρατηρητές που ήρθαμε να χαλαρώσει το μάτι μας στην παραλία και μας έχετε διαλύσει την αισθητική μας, αφού δε σέβεστε τους συνοδούς σας!».


O δικηγόρος, παραζαλισμένος από τη μηδενική αισθητική, προβαίνει μεταξύ άλλων παρατηρήσεων στο παραπάνω σχόλιο

Ο αντίλογος 

Και τότε ο πόλεμος ξεσπά και η Ελληνίδα ξεσπαθώνει μέσα από την ανωνυμία του Facebook και την αδυναμία της να προσπεράσει όχι το σχόλιο του δικηγόρου, αλλά το σχολιασμένο της κορμί που με παράπονο βλέπει να αντανακλά ο παραμορφωτικός καθρέφτης της ψυχής της. Οι επιθέσεις της δεν στηρίζονται στον αντίλογο, γιατί πολύ απλά, εν προκειμένω, δεν υπάρχει αντίλογος. Οταν το κορμί σου δεν είναι φτιαγμένο για brazilian είναι γελοίο να το φοράς κι αν το φορέσεις θα υποστείς, θες δε θες, την ανάλογη κριτική. Η μαγκιά μιας γυναίκας δεν έγκειται στο να φορέσει κάτι που δεν της ταιριάζει, αλλά στο να μη μετατραπεί σε ταύρο εν υαλοπωλείω όταν κάποιος της επισημάνει το κόκκινο χρώμα της απαγόρευσης και της επικείμενης γελοιοποίησής της. Ή, ακόμη περισσότερο, να καταλάβει, να συναισθανθεί, να αποδεχτεί, να συμφιλιωθεί με τις δυνατότητες του κορμιού της και τον αντίπαλο χρόνο. Οχι, δεν μπορείς να φοράς σκαφτό μαγιό όταν τα οπίσθιά σου δεν μπορούν να το σηκώσουν, ούτε στρινγκ όταν η ηλικία σου υπερβαίνει τα -άντα. Είναι φτηνό, αντιαισθητικό και αναξιοπρεπές και η καραμέλα του σεξισμού και του ρατσισμού την οποία με απόγνωση πιπίλισαν όλο αυτό το διάστημα διάφορες κυρίες δεν δίνει καμία απολύτως γεύση στην όλη κουβέντα πέρα από την προσωπική τους ξινίλα μπροστά στην αποκάλυψη του αυτονόητου που ορίζει ότι δεν φτάνει να θέλουμε αλλά και να μπορούμε…



Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά… 

«Βλάκας», «απαράδεκτος», «gay», «σκατόψυχος», «ρατσιστής», «τρανσέξουαλ», «μισογύνης», «φλούφλης», «άχρηστος» είναι μερικά από τα κοσμητικά επίθετα που απέδωσαν ορισμένες κυρίες στον δικηγόρο που τόλμησε να θίξει το ιερό σύμπαν της αυτοδιάθεσης του ποπού. Στο όνομά του (ναι, του ποπού) γράφτηκαν επίσης πονήματα με τίτλο από την «πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα», που συνέδεαν τα brazilian μαγιό με το Μεταναστευτικό, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, τους δεξιούς, τους αριστερούς και τους φιλελεύθερους, ενώ στο εύρος του κρεμάστηκαν μέχρι και πίνακες ζωγραφικής, όπως οι «Τρεις Χάριτες» του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς διά χειρός Ελενας Ακρίτα με την ακόλουθη λεζάντα: «Απαγορεύεται η είσοδος στις παραλίες, κυρίες μου. Ο πίνακας “Τρεις Χάριτες” του Ρούμπενς εκτιμάται στα 50 εκατομμύρια δολάρια. Αμα τον χαρίσουν σε κανέναν δικηγόρο να μην το πάρει…».

Ακολούθησαν καλαίσθητα σχόλια όπως «eat shit and die», κατάρες του στυλ «σου εύχομαι με όλη μου την ψυχή να πάθεις ό,τι λες», εξυπνάδες του τύπου «μην πας στον Καρατσιώλη να σε υπερασπιστεί, εκτός κι αν είσαι άνω του 1,75, κάτω των 60 κιλών και έχεις κερδίσει τουλάχιστον τρεις τίτλους Miss Universe» και απειλές όπως εκείνη της θιγμένης κυρίας που ενημερώνει τον δικηγόρο ότι «θα κοιτάξω όλο αυτό να το επιληφθεί ο δικηγορικός σύλλογός σας για να χάσετε την άδειά σας…».

Το θέμα πουλάει. Κατανοητό. Οταν, όμως, παρερμηνεύεται, ξεπουλιέται μαζί με τους παρουσιαστές του. Και παρότι έχουν περάσει σχεδόν πάνω από δύο εβδομάδες τυπικού και άτυπου κουτσομπολιού, το κεράκι της ποπουδένιας τούρτας συνεχίζει να κρατεί καλά αναμμένο, αυτή τη φορά ανάμεσα στον δικηγόρο Θάνο Καρατσιώλη και την παρουσιάστρια Φαίη Σκορδά, η οποία, αναφερόμενη στο φλέγον θέμα, είπε μεταξύ άλλων πως θεωρεί ότι καμία γυναίκα δεν πρέπει να δεχτεί να την εκπροσωπήσει ο κ. Καρατσιώλης και ότι για τα λεγόμενά της μπορεί να της κάνει όσες μηνύσεις θέλει.

«Φυσικά και θα το πράξω, μόνο και μόνο για να νουθετήσω την ίδια που είχε την ευκαιρία της για έμπρακτη μεταμέλεια ζητώντας μια απλή δημόσια συγγνώμη, αλλά, δυστυχώς, τη σπατάλησε και μέσω αυτής το σύστημα των media, το οποίο έχει ξεφύγει και πρέπει να πάρει ένα καλό μάθημα, γιατί πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή αυτός ο ανελέητος, αυταρχικός και ανεξέλεγκτος λασποπόλεμος διασποράς ψευδών ειδήσεων και κιτρινιστικών δεδομένων των media έναντι αθώων πολιτών που ασκούν, μάλιστα, ένα τόσο σοβαρό λειτούργημα, όπως αυτό του δικηγόρου», λέει ο κ. Καρατσιώλης στο «ΘΕΜΑ» και συνεχίζει: «Στο μεταξύ, να είστε σίγουροι ότι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι με την αγωγή που θα της ασκήσω θα μου επιδικαστεί αποζημίωση πολλών χιλιάδων ευρώ για προσβολή της προσωπικότητάς μου, τα οποία μόλις τα λάβω θα τα δωρίσω σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, γιατί, δόξα τω Θεώ, απολαμβάνω το προνόμιο της προσωπικής οικονομικής ευμάρειας και αυτάρκειας και δεν έχω ανάγκη από χρήματα». Και παρότι ο κ. Καρατσιώλης επιμένει ότι το επίμαχο post δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα ευθυμογράφημα με το οποίο δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να θίξει αλλά ούτε και να προσβάλει κανέναν, ο πόλεμος με θύμα τη στοιχειώδη λογική φαίνεται ότι θα αργήσει να κοπάσει…

Η ώρα των ειδικών 

Οσο κι αν φανεί αστείο, από τη στιγμή που η στοιχειώδης λογική μπαίνει στο επίκεντρο μιας μεγάλης διαμάχης, το θέμα χρήζει ειδικών! Κάπως έτσι, τέθηκε υπό την έμπειρη ματιά του νευρολόγου-ψυχιάτρου και προέδρου του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας Θάνου Ασκητή, η οποία είναι πέρα για πέρα αξιόπιστη και διαφωτιστική: «Αρχικά θέλω να πω ότι αυτός που κάνει μια κριτική μέσα από το Facebook, κάνει μια προσωπική κριτική και εμείς δεν θα σταθούμε στην κριτική αλλά στην αυτοκριτική. Γι’ αυτό και εν προκειμένω το μεγάλο κεφάλαιο είναι η αυτοδιάθεση της σωματικής εικόνας μας με ενσυναίσθηση και οριοθέτηση σε σχέση με την ηλικία μας, με τα φυσικά μας προσόντα και τη σωματική μας κατανομή».
Και ο κ. Ασκητής συνεχίζει: «Η γυναίκα που φοράει brazilian στην παραλία χωρίς να έχει τα προσόντα δεν είναι απαραιτήτως μια γυναίκα που τα έχει βρει με τον εαυτό της, όσο κι αν επιμένει πάνω σ’ αυτό. Μπορεί να είναι και μια γυναίκα που έχει ελαφρότητα του είναι.

Το θέμα χρήζει της γνώμης των ειδικών! Κάπως έτσι τέθηκε υπό την έμπειρη ματιά του Θάνου Ασκητή

Η γυναίκα πρέπει να ξέρει τι της πάει. Ο ναρκισσισμός είναι φυσιολογικός σε όλους τους ανθρώπους που θέλουν να αρέσουν και να προκαλούν την προσοχή και το ενδιαφέρον των άλλων. Αυτή είναι η ανθρώπινη ανάγκη. Από κει και μετά, όμως, το πώς εσύ υποκειμενικά αξιολογείς τον εαυτό σου και την εικόνα σου είναι θέμα ψυχισμού. Παράδειγμα, οι γυναίκες που έχουν μανία να προκαλούν έντονα τη σεξουαλικότητά τους με αποτέλεσμα να εκτίθενται και να πέφτουν θύματα βοράς και κριτικής. Μια γυναίκα που αισθητικά δεν της ταιριάζει κάτι και πιστεύει ότι της ταιριάζει και το φοράει δεν έχει ενσυναίσθηση της αισθητικής αντίληψης, και αυτή η γυναίκα ενδεχομένως μπορεί να έχει προβλήματα. Εχει μια αντιδραστικότητα γιατί η φύση δυστυχώς δεν πριμοδοτεί όλες τις γυναίκες με αισθητική, ομορφιά και πρόκληση. Μια τέτοια γυναίκα το brazilian θα το φορέσει από αντίδραση προκειμένου να μην αισθάνεται μειονεκτικά απέναντι σε μια γυναίκα που έχει τα προσόντα να το φορέσει. Θα το βάλει για να υπερβεί τον εαυτό της, για να πειστεί ότι “κι εγώ έχω το δικαίωμα να το φορέσω”.

Εγώ προσωπικά βλέπω άνδρες με κοιλιές να φορούν στενά παντελόνια και είναι σαν κουμπαράδες. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι γελοιοποιούνται, ότι μπαίνουν σε μια αισθητική αντίληψη η οποία αποτελεί παρωδία. Γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι γελοιοποιούνται; Διότι έχουν μια αντιδραστική συμπεριφορά ότι “κι εγώ αρέσω, ανεξάρτητα από το σώμα και την εικόνα μου, και φοράω κάτι που είναι της μόδας διότι δεν μπορώ να απέχω από αυτό. Δεν μπορώ να ακυρώσω τον εαυτό μου.” Ο καθένας μπορεί να φορέσει ό,τι θέλει. Εγώ μπορώ αύριο το πρωί να φορέσω ένα παντελόνι που να προβάλλεται το πέος μου. Εχω το δικαίωμα! Αν όμως έχω ενσυναίσθηση και μου πούνε δέκα φίλοι “ρε Θάνο, είσαι μια καρικατούρα μ’ αυτό που φόρεσες, είσαι μια γελοιογραφία” κι εγώ εξακολουθώ να το φορώ, θα πει ότι εκείνη τη στιγμή προβάλλω μια αρνητική ψυχολογία, αντιδρώ μέσα στο αίσθημα της δικαιοσύνης μου ότι μπορώ κι εγώ να βάλω αυτό το παντελόνι, όπως ένας που κάνει 10 ώρες γυμναστική την ημέρα. Είδα προχθές μια γυναίκα 55-60 χρονών με ένα μίνι με πόδια και γόνατα ζαρωμένα. Γιατί φόραγε το μίνι; Γιατί είχε μέσα της την άρνηση του γήρατος, τον φόβο ότι δεν μπορεί να διαφέρει από τις άλλες, τον πανικό του αποκλεισμού από ρούχα που φοράνε ωραίες γυναίκες με ωραία σωματικά προσόντα.

Αυτή τη γυναίκα δεν μπορείς ούτε να τη μειώσεις, ούτε να την εξευτελίσεις, αλλά, εάν έχει ενσυναίσθηση της ομάδας, αν οι φίλοι της και οι άνθρωποί της τής πουν ότι “αυτό δεν σου πάει”, θα το καταλάβει και θα το διορθώσει. Αν επιμείνει με τη δικαιολογία ότι ο άλλος τη ζηλεύει, τότε έχει μια αντιδραστικότητα που μπορεί να κρύβει θυμό, μειονεξία, απελπισία και φόβο»

Κανείς δεν μπορεί να μας επιβάλει τον τρόπο που ντυνόμαστε ή γδυνόμαστε στις παραλίες. Σ’ αυτό συμφωνούμε όλοι. Η διαχωριστική γραμμή ωστόσο ανάμεσα στο σέξι και το χυδαίο, στο προκλητικό και το αποκρουστικό, στην αυτοπεποίθηση και τον κομπλεξισμό είναι πολλές φορές πολύ λεπτή, τόσο ακριβώς όσο και το κορδόνι ενός μαγιό. Δεν είναι κακό να έχεις κυτταρίτιδα, έχει και η Ζιζέλ. Δεν είναι κακό να έχεις περιττά κιλά, έχει το 90% των γυναικών σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν είναι κακό να έχεις περάσει τα 40, τα 50, τα 60 και να θέλεις να νιώθεις όμορφη και σέξι. Το κακό είναι να περιφέρεις μια εικόνα του εαυτού σου που δεν σε τιμά. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει η σχεδιάστρια των μαγιό MAAN, Μαριλένα Ανδρεάδη: «Μια γυναίκα έχει δικαίωμα να φοράει ό,τι θέλει, όπως ακριβώς και ένας άνδρας, και αυτό είναι ωραίο! Ωστόσο, ακόμη ωραιότερο είναι να θέλουμε να φοράμε μαγιό που να ταιριάζουν στον σωματότυπό μας, να επιλέγουμε αυτό που μας ταιριάζει».

Ανάλογη άποψη εκφράζει στο «ΘΕΜΑ» και ο γκουρού του styling Σωτήρης Τσαγδής, ο οποίος έχει ντύσει όλες σχεδόν τις επώνυμες Ελληνίδες: «Με αυτό που διαφωνώ είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράστηκε ο δικηγόρος και όχι η ουσία των όσων είπε. Τα πάντα, και ιδίως η αισθητική, εξαρτώνται από το γνώθι σαυτόν. Υπάρχουν μαγιό για όλους τους σωματότυπους και δεν είναι όμορφο να προβάλλουμε τις ατέλειές μας. Δεν κατακρίνω κανέναν για τα κιλά του. Κι εγώ έχω πάρει κιλά και γνωρίζω πως αν φορέσω κολλητό μπλουζάκι με την κοιλιά μου να φαντάζει σαν κάμπια από τις δίπλες, θα γίνω δικαίως περίγελος! Τα brazilian μαγιό είναι για κάποια κορμιά. Οχι για όλα. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι όλα έχουν ένα μέτρο και πως όλα δεν είναι για όλους; Το ίδιο ισχύει και για κάποιους παχουλούς άνδρες με μικροσκοπικά μαγιό! Η μόδα έχει προνοήσει για όλους μας και το να είμαστε ευπρεπείς και πραγματικά ωραίοι εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς. Εμείς χτίζουμε ή καταστρέφουμε την εικόνα μας και καλό είναι να σεβόμαστε ενίοτε και τους άλλους, όπως τους μεγαλύτερους ανθρώπους και τα μικρά παιδιά. Λυπάμαι αν πικραίνω κάποιες, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου. Εκτός αυτού, βλέπω κοπέλες στην παραλία με make up, μάσκαρα και γκλος και λέω από μέσα μου: Γιατί, καλή μου, βάφεσαι στην παραλία; Για να σε ερωτευθεί η τσιπούρα;».

Σωτήρης Τσαγδής
Στυλίστας : «Με αυτό που διαφωνώ είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράστηκε ο δικηγόρος και όχι η ουσία των όσων είπε. Τα πάντα, και ιδίως η αισθητική, εξαρτώνται από το γνώθι σαυτόν»

Ο λόγος στις κυρίες 


Η ραδιοφωνική παραγωγός Κατερίνα Καλφοπούλου-Κουρούκλη, κόρη της γνωστής τραγουδίστριας Ζωής Κουρούκλη, είναι από τις γυναίκες που από την πρώτη στιγμή μπήκαν στη διαδικτυακή μάχη του «Karatsiolis Case» δίνοντας δίκιο στο αυτονόητο παρά τα περιττά κιλά της. «Δεν με απασχολεί αν είμαι όμορφη και ποσώς με ενδιαφέρει αν έχω το κορμί της Ζιζέλ. Εχω τα κιλάκια μου. Κάποιος ξινός θα έλεγε ότι έχω τις κιλάρες μου, αλλά και αυτό με αφήνει παγερά αδιάφορη εφόσον στη θέα ενός πιάτου με πατάτες τηγανητές βουρκώνω από συγκίνηση. Δεν κρίνω ποτέ τους γύρω μου για την εμφάνιση που τους έδωσε η φύση ή το φαγητό στη δική μου περίπτωση. Για μένα η ομορφιά είναι σε ένα αληθινό χαμόγελο, σε έντιμα και λαμπερά μάτια, σε ένα φυσικό πρόσωπο με περήφανες ρυτίδες.

Αυτό που δεν αντέχω, όμως, γύρω μου είναι η έλλειψη γούστου και αισθητικής. Οπότε ναι, δεν αντέχω στη θέα ενός τεράστιου κώλου με τάγκα ή μιας στενής μίνι φούστας που αποκαλύπτει χοντρά πόδια γεμάτα κυτταρίτιδα. Υποφέρω όταν δω έναν άνδρα στην παραλία με το μαγιουδάκι του ανιψιού του και το περιεχόμενο από 100 καφάσια μπίρας μέσα στην κοιλιά του. Το ίδιο υποφέρω όταν δω πέδιλο με άσπρη κάλτσα, γόβα με στρας στο γραφείο, νέα και όμορφα κορίτσια που φοράνε την Αρτα και τα Γιάννενα, γυναίκες που έχουν παραμορφωθεί από τις πλαστικές και άνδρες με το γνωστό κομοδινί μαλλί. Οταν έχεις γούστο και αισθητική, όταν σέβεσαι πρώτα απ’ όλα τον εαυτό σου -γιατί αυτός μετράει πάνω απ’ όλα-, τότε δεν κινδυνεύεις από κανέναν δικηγόρο στο Facebook», λέει στο «ΘΕΜΑ».

Κατερίνα Καλφοπούλου-Κουρούκλη
Ραδιοφωνική παραγωγός: «Για μένα η ομορφιά είναι σε ένα αληθινό χαμόγελο, σε έντιμα και λαμπερά μάτια, σε ένα φυσικό πρόσωπο με περήφανες ρυτίδες. Αυτό που δεν αντέχω, όμως, γύρω μου είναι η έλλειψη γούστου και αισθητικής»


Κατερίνα Βουρλάκη
Δημοσιογράφος: «Κατά βάση δεν με ενδιαφέρει τι φοράει οποιοσδήποτε, είτε άνδρας είναι αυτός είτε γυναίκα. Πιστεύω ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να φοράει ό,τι θέλει. Πιστεύω επίσης πως ο καθένας έχει και το δικαίωμα να σχολιάζει ό,τι θέλει»

Είναι θέμα ελευθερίας

Στο ίδιο μήκος κύματος εκπέμπει SOS για την αισθητική και την αυτογνωσία και η δημοσιογράφος Κατερίνα Βουρλάκη: «Κατά βάση δεν με ενδιαφέρει τι φοράει οποιοσδήποτε, είτε άνδρας είναι αυτός είτε γυναίκα. Τις περισσότερες φορές είναι κάτι που δεν το προσέχω. Επίσης, πιστεύω ακράδαντα ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να φοράει ό,τι θέλει. Μόνο που πιστεύω επίσης ακράδαντα ότι ο καθένας έχει και το δικαίωμα να σχολιάζει ό,τι θέλει, ακόμη και αυτά που φοράει ο άλλος. Το γεγονός ότι το συγκεκριμένο θέμα πήρε αυτές τις διαστάσεις, έρχεται να προστεθεί στο  γεγονός ότι το “Survivor” έχει περισσότερη τηλεθέαση από τα δελτία ειδήσεων και την πολυαναμενόμενη συζήτηση για το χρέος της χώρας. Οχι, δεν λέω ότι πρέπει να ζούμε στη μαυρίλα των ημερών. Ξέρω ότι όλοι θέλουμε να ξαλεγράρουμε.

Ομως η τερατώδης  διάσταση που έδωσαν τα ΜΜΕ -διότι περί αυτού πρόκειται- σε όσα έγραψε ένας ιδιώτης στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb με αφήνει άφωνη. Με αφήνει τόσο άφωνη όσο και τα σχόλια για το αν κάποια δικαιούται να φοράει στρινγκ στην παραλία εάν η ζυγαριά της γράφει πάνω από 55 κιλά. Τόσο μεγάλο θέμα για το αυτονόητο; Είναι σαν το πόδι σου να είναι νούμερο 40 και να προσπαθείς να το χωρέσεις σε παπούτσι 35! Δεν δικαιούται, συμφωνώ. Οχι γιατί δεν μ’ αρέσει εμένα, αλλά γιατί δεν θα έπρεπε να αρέσει σε εκείνη ο εαυτός της, εκτός και αν είναι το πολύ 23 ετών. Διότι θα έπρεπε να γνωρίζει πώς να προστατεύσει τον εαυτό της και την αξιοπρέπειά της, θα έπρεπε να θέλει να ανεβάσει τον εαυτό της και όχι να τον υποτιμήσει, να τονίσει τα όμορφα σημεία της -όλες οι γυναίκες έχουν- και να κρύψει τα λιγότερα όμορφα. Να έχει τόσο αυτοπεποίθηση ώστε να μπορεί να συμβιβαστεί με τον σωματότυπο και την ηλικία της.

Ξέρετε, και τα μαγιό έχουν νούμερα για να χωράνε σε συγκεκριμένες διαστάσεις. Το γεγονός ότι είναι ελαστικά δεν τα κάνει one size! Κι αν μου πείτε ότι όλοι εσείς που γίνατε έξαλλοι με το δημοσίευμα δεν έχετε ποτέ κοιτάξει κάποιον, άνδρα ή γυναίκα, και δεν έχετε πει “μα τι φοράει ο άνθρωπος!” δεν θα σας πιστέψω και θα θεωρήσω ότι είσαστε μέγιστοι υποκριτές. Το είδα και στο Facebook , από φίλους μου που ξέρω ότι δεν αφήνουν ασχολίαστη ούτε τη σιλουέτα της μύγας που πετάει. Κι όμως, οι ίδιοι άνθρωποι εξανέστησαν στο σχόλιο του Σαλονικιού δικηγόρου που απλώς είπε την άποψή του.

Και για να επανέλθω στο προηγούμενο θέμα, ξαναλέω. Δεν με ενδιαφέρει τι φοράει ο οποιοσδήποτε. Ολοι έχουν έναν καθρέφτη στο σπίτι τους και μ’ αυτόν θα συνομιλήσουν. Με ενδιαφέρει περισσότερο ο εξευτελισμός της είδησης, ο φασισμός πάνω στο τι λέμε και τι γράφουμε. Η χωρίς μέτρο κλοπή όσων μπορεί να σχολιάσουμε αλλά και ο διασυρμός ενός ανθρώπου, επωνύμως (!) γιατί απλώς είπε τη γνώμη του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. Και όλο αυτό μου κάνει πολύ πιο επικίνδυνο και πιο ρατσιστικό από τον σχολιασμό οποιουδήποτε ανώνυμου πισινού ή μπροστινού με brazilian και κυτταρίτιδα».

Μαριλένα Ανδρεάδη Σχεδιάστρια των μαγιό
MAAN: «Μια γυναίκα έχει δικαίωμα να φοράει ό,τι θέλει, όπως ακριβώς και ένας άνδρας, και αυτό είναι ωραίο! Ωστόσο, ακόμη ωραιότερο είναι να θέλουμε να φοράμε μαγιό που να ταιριάζουν στον σωματότυπό μας»

0 74

Η ανάλυση του ακαδημαϊκού Γκράχαμ Άλισον, η αντιπαραβολή της αντιπαλότητας ΗΠΑ-Κίνας με τον Πελοποννησιακό πόλεμο και οι προειδοποιήσεις του 77χρονου αναλυτή

Έχει σημασία να γνωρίζεις ότι η κληρονομιά ενός λαού εμπνέει και «φωτίζει» τους συνεργάτες ή και τους ίδιους τους ηγέτες του κόσμου. Μεγαλύτερη σημασία, ωστόσο, έχει να διδάσκεσαι από το ιστορικό παρελθόν, ώστε να δημιουργείς σε στέρεες βάσεις το μέλλον. Το Politico αποκαλύπτει το πώς ο αρχαίος Έλληνας συγγραφέας και ιστορικός, «κατέκτησε» τον Λευκό Οίκο στις Ηνωμένες Πολιτείες.Μία ιστορία, που σχετίζεται και με όλα τα παραπάνω.

Το μυστικό ακούει στο όνομα Γκράχαμ Άλισον. Πρόκειται για έναν ακαδημαϊκό με μεγάλη εμπειρία στον Λευκό Οίκο, καθώς ήταν ένας από τους συμβούλους των προέδρων Ρίγκαν και Κλίντον. Ο κ. Γκράχαμ παρουσιάσει στην οικία του πρώτου Αμερικανού πολίτη, προκειμένου να αναλύσει στο στρατηγικό επιτελείο του προέδρου το θέμα των διαφορών που υπάρχουν μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.

Στο σημείο αυτό, εισήλθε στη συζήτηση ο Θουκυδίδης. Ο 77χρονος γνωρίζει πολύ καλά τη γραμματεία του αρχαίου Έλληνα ιστορικού, καθώς έχει γράψει σχετικό βιβλίο και ειδικότερα για τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Στην ανάλυσή του στον Λευκό Οίκο, χρησιμοποίησε τη Σπάρτη και την Αθήνα, βάζοντας στη θέση τους τις ΗΠΑ και την Κίνα.

Ο Γκράχαμ Άλισον επικαλέστηκε το βασικό ιστορικό συμπέρασμα για τα αίτια του αρχαίου πολέμου. Η Αθήνα αύξησε την επιρροή και τη δύναμή της, επέκτεινε το εμπόριό της και η πανίσχυρη Σπάρτη άρχισε να ανησυχεί. Όταν η Κόρινθος διαμαρτυρήθηκε για τα συμφέροντά της στις αποικίες του Ιονίου, τότε η Σπάρτη είχε την αφορμή που ζητούσε, προκειμένου να ξεκινήσει τον πόλεμο.

Στη θέση της Αθήνας, είπε ο Γκράχαμ Άλισον και αναφέρει το Poitico, είναι σήμερα η Κίνα. Στη θέση της Σπάρτης, οι ΗΠΑ. Οι λόγοι είναι ίδιοι και είναι ικανοί να προκαλέσουν μεγάλες εντάσεις μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, οι οποίες μπορεί να οδηγηθούν σε πόλεμο.

Ο κ. Άλισον αποκάλεσε τη σημερινή κατάσταση «παγίδα του Θουκυδίδη» και απασχολεί τους συνεργάτες του Τραμπ, οι οποίοι διακρίνουν μία επιθετική πολιτική στις κινήσεις της Κίνας, σε μία περίοδο που διεξάγονται συζητήσεις σε διπλωματικό επίπεδο μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου για έναν «διάλογο ασφαλείας».

Ο Ντόναλντ Τραμπ από την πλευρά του, σημειώνει το Politico, είναι απίθανο να ασχολείται με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό. Το μόνο που είχε πει πριν καιρό, ήταν «μην ξεχνάτε ότι έρχομαι από τη Νέα Υόρκη και το μόνο που βλέπω είναι Έλληνες, είναι παντού» είχε συμπληρώσει, δηλώνοντας μάλιστα «τους αγαπώ».

0 70

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -και ιδιαίτερα το Facebook και το Twitter– φαίνεται ότι χρησιμοποιούνται ως εργαλεία για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, είναι το πόρισμα μιας σειράς ερευνών που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Οι μελέτες, που αποτελούν μέρος του Προγράμματος Computational Propaganda Research Project του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, διενεργήθηκαν σε 9 διαφορετικές χώρες, τις Βραζιλία, Καναδά, Κίνα, Γερμανία, Πολωνία, Ουκρανία, Ρωσία, Ταϊβάν και ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Φίλιπ Χάουαρντ, «τα ψέματα, τα σκουπίδια και η παραπληροφόρηση» της παραδοσιακής προπαγάνδας είναι ευρέως διαδεδομένα στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα στο Facebook και το Twitter.

Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η βρετανική εφημερίδα The Guardian, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν πεδίο πολιτικών μαχών, ενώ οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για τη διάδοση ψευδών ειδήσεων περιλαμβάνουν τη δημιουργία ψεύτικων λογαριασμών και τη χρήση αυτοματοποιημένων προγραμμάτων (bots). Σκοπός είναι η προώθηση και η αναπαραγωγή δημοσιεύσεων υπέρ κάποιου δημόσιου προσώπου ή η εικονική αύξηση της δημοτικότητας κάποιου πολιτικού.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι στις ΗΠΑ το φαινόμενο αυτό δημιούργησε την ψευδαίσθηση της δημοτικότητας, ούτως ώστε ένας υποψήφιος να φαίνεται πιο δημοφιλής από πριν, κάτι που ο Σάμιουελ Γούλι, επικεφαλής των ερευνών ονομάζει ως «κατασκευαστική συναίνεση». Στη μελέτη που αφορά στις ΗΠΑ αναφέρεται ότι: «Η ψευδαίσθηση της διαδικτυακής υποστήριξης για έναν υποψήφιο μπορεί να ενισχύσει την πραγματική μέσω της «μόδας». Ο Τραμπ χρησιμοποίησε το Twitter ως κεντρικό μέσο επικοινωνίας σε αυτές τις εκλογές και οι ψηφοφόροι έδωσαν προσοχή».

Ο Σ. Γούλι επισημαίνει επίσης τη χρήση των bots σε αυτού του είδους τα φαινόμενα. «Τα bots πολλαπλασιάζουν μαζικά την ικανότητα ενός ατόμου να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη. Φανταστείτε τον ενοχλητικό φίλο σας στο Facebook, ο οποίος μπλέκεται πάντα σε πολιτικές διαμάχες. Φανταστείτε τώρα να υπήρχε ένας «στρατός» 5.000 bots που θα έκαναν ακριβώς το ίδιο. Δεν θα ήταν αυτό πολύ χειρότερο;».

Στην έρευνα γίνεται μεγάλος λόγος επίσης για τη Ρωσία και πώς η χώρα αυτή χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό να διατηρεί τη σταθερότητα του κυβερνητικού καθεστώτος και να το «προφυλάσσει» τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς κινδύνους.

«Στην περίπτωση της Ρωσίας δεν χρειάζεται παρά μόνο να δούμε πώς ένα ιδιαίτερα ισχυρό απολυταρχικό καθεστώς χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ελέγχει τους ανθρώπους», επισημαίνει ο Σ. Γούλι.

Στο σύνολό τους τα πορίσματα των μελετών υποδηλώνουν ότι παρατηρείται μια προφανής αδιαφορία από την πλευρά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τον τρόπο που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις πλατφόρμες τους. Δίνοντας ένα παράδειγμα, η Guardian αναφέρει στο δημοσίευμά της ότι το Facebook αφήνει το μεγαλύτερο μέρος για τον περιορισμό της προπαγάνδας σε εξωτερικούς οργανισμούς, όπως το Snopes ή το Associated Press, οι οποίοι λειτουργούν ως ημιαυτόνομες ομάδες ελέγχου των γεγονότων με στόχο να χαρακτηρίσουν αληθείς ή αναληθείς ειδήσεις που αναρτώνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Από την πλευρά του, το Twitter χρησιμοποιεί συστήματα για την αντιμετώπιση των bots, ωστόσο φαίνεται λιγότερο ικανό ή πρόθυμο να καταργήσει τους αυτοματοποιημένους λογαριασμούς που έχουν πολιτική δραστηριότητα.

«Ως επί το πλείστον, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αφήνουν την ευθύνη στους χρήστες να αστυνομεύουν ή να αναφέρουν τα περιστατικά», δήλωσε ο Φ. Χάουαρντ, επισημαίνοντας ότι τα social media τείνουν να συμμορφώνονται μόνο με τις ελάχιστες νομικές απαιτήσεις.

Κατά τη διάρκεια των ερευνών τους οι μελετητές βρήκαν μία χώρα η οποία διαφοροποιείται σημαντικά από τις άλλες. Ο λόγος για τη Γερμανία, όπου ο φόβος της διαδικτυακής αποσταθεροποίησης ξεπέρασε την άφιξη των αυτοματοποιημένων «πολιτικών επιθέσεων» και οδήγησε στην εφαρμογή νόμων που απαιτούν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να αναλαμβάνουν την ευθύνη για το περιεχόμενο που αναρτάται στις πλατφόρμες τους.

«Η Γερμανία πρωτοστατεί ως προειδοποιητική αρχή αναφορικά με τη διαδικτυακή προπαγάνδα, επιδιώκοντας να αποτρέψει τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω του ίντερνετ, παρά να ασχοληθεί με τα ήδη υπάρχοντα ζητήματα», αναφέρεται στην έκθεση.

«Ωστόσο, πολλά από αυτά τα μέτρα στερούνται νομιμότητας και της κατάλληλης επιβολής τους», προστίθεται στην έκθεση. «Ορισμένα από αυτά τα μέτρα λαμβάνουν δυσανάλογες κριτικές, δεδομένων των επιπτώσεων που μπορεί να έχουν στην ελευθερία της έκφρασης».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

0 63

Ο αριθμός των ξεριζωμένων στον κόσμο λόγω των συγκρούσεων αυξήθηκε σε 65,6 εκατομμύρια το 2016, ένας αριθμός που αποτελεί νέο ρεκόρ, τονίζει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) ανησυχώντας ιδιαίτερα για τις μετακινήσεις του πληθυσμού στο Νότιο Σουδάν.

Η αύξηση που καταγράφηκε το 2016 (+300.000 άνθρωποι) είναι σαφώς μικρότερη σε σχέση με την αύξηση το 2015 (+5,8 εκατομμύρια), επισημαίνει η ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες με θέμα τις Παγκόσμιες Τάσεις που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα ενόψει της 20ης Ιουνίου, της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων.

Ο συνολικός αριθμός δεν είναι παρά μια «μικρή αύξηση», ωστόσο «απ’ όποια γωνία κι αν το εξετάσει κανείς, ο αριθμός αυτός είναι απαράδεκτος», δήλωσε ο Ύπατος Αρμοστής για τους Πρόσφυγες Φίλιππο Γκράντι.

Η πρώτη συνιστώσα των ξεριζωμένων στον κόσμο αφορά την εσωτερική μετατόπιση πολιτών μέσα στη ίδια τους τη χώρα. Ο αριθμός τους έφθασε τα 40,3 εκατ. στα τέλη του 2016 σε σχέση με τα 40,8 εκατ. το 2015. Η Συρία, το Ιράκ και η Κολομβία ήταν οι μεγαλύτερες εστίες εσωτερικών μετακινήσεων.

Με ένα σύνολο 22,5 εκατ. -το ήμισυ των οποίων είναι παιδιά- ο αριθμός των προσφύγων που καταγράφηκε πέρυσι είναι αντίθετα ο μεγαλύτερος που έχει καταγραφεί ποτέ.

Συρία: μια ξεχασμένη σύγκρουση;

Η σύγκρουση στη Συρία, που άρχισε το 2011, συνεχίζει να προκαλεί τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων (5,5 εκατ. συνολικά), με σχεδόν 825.000 νέες καταγραφές το 2016.

Η συνέχιση της κρίσης αυτής ανησυχεί έντονα την HCR, πόσο μάλλον που η έκκληση των ταμείων για ανθρωπιστική βοήθεια βρήκε μικρότερη ανταπόκριση φέτος σε σχέση με το 2016 και παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια βοήθειας για τα οποία δεσμεύτηκε στις Βρυξέλλες η διεθνής κοινότητα. Αυτή η έλλειψη χρηματοδότησης προκαλεί φόβους στον Γκράντι ότι η Συρία γίνεται «μια ξεχασμένη σύγκρουση».

Η HCR κρούει επίσης τον κώδωνα κινδύνου για την ταχεία επιδείνωση της κατάστασης στο Νότιο Σουδάν «μετά την καταστροφική αποτυχία των ειρηνευτικών προσπαθειών τον Ιούλιο. Στο Νότιο Σουδάν η κρίση μετακίνησης είναι αυτή που έχει την ταχύτερη αύξηση στον κόσμο», εξήγησε ο Γκράντι.

Ανεξάρτητη χώρα από το 2011, το Νότιο Σουδάν βυθίστηκε τον Δεκέμβριο του 2013 σε εμφύλιο πόλεμο με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και 3,7 εκατ. ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους. Σύμφωνα με την έκθεση, ο αριθμός των νοτιοσουδανών προσφύγων αυξήθηκε κατά 64% το τελευταίο εξάμηνο του 2016 για να φθάσει το 1,4 εκατομμύριο. Από τον Ιανουάριο, σχεδόν άλλο μισό εκατομμύριο πρόσφυγες καταγράφηκε.

Κάθε 3 δευτερόλεπτα

Στις βασικές διαπιστώσεις της έκθεσης, η HCR σημειώνει ότι οι νέες μετακινήσεις πληθυσμών παραμένουν σε πολύ υψηλό ποσοστό.

Στο σύνολο των ξεριζωμένων σε όλο τον κόσμο πέρυσι, 103 εκατ. άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους κατά τη διάρκεια του έτους, οι περισσότεροι από τους μισούς μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Αυτό αντιστοιχεί σε ένα νέο εκτοπισμένο κάθε 3 δευτερόλεπτα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Η πολύ μεγάλη πλειονότητα των προσφύγων βρίσκεται σε αναπτυσσόμενες χώρες ή σε χώρες μεσαίου εισοδήματος.

«Αυτή η σημαντική αστάθεια είναι η αντανάκλαση διαφόρων παραγόντων, όπως η συνεχιζόμενη απουσία διεθνούς συνεννόησης στο θέμα της υποδοχής των προσφύγων, καθώς και η εγγύτητα πολλών φτωχών χωρών σε σχέση με τις περιοχές όπου μαίνονται οι συγκρούσεις», σύμφωνα με την HCR.

Η HCR τονίζει επίσης ότι:

  • Ένας στους 113 ανθρώπους στον κόσμο είναι εκτοπισμένος.
  • Σχεδόν τα δύο τρίτα των Σύρων έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
  • Ο Λίβανος έχει τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων αναλογικά με τον πληθυσμό του, με έναν στους έξι να είναι πρόσφυγας. Ακολουθεί η Ιορδανία (ένας στους 11) και η Τουρκία (ένας στους 28).
  • Η Τουρκία έχει τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων (2,9 εκατ.), ακολουθεί το Πακιστάν (1,4 εκατ.) και ο Λίβανος (1 εκατ.).
  • Υπήρχαν 2 εκατ. νέοι αιτούντες άσυλο το 2016. Η Γερμανία δέχτηκε τον μεγαλύτερο αριθμό. Ακολουθούν οι ΗΠΑ, η Ιταλία και η Τουρκία.
  • Ασυνόδευτα παιδιά, κυρίως από το Αφγανιστάν και τη Συρία, έκαναν 75.000 αιτήσεις σε 70 χώρες το 2016. Ωστόσο τα στοιχεία δεν είναι πλήρη και ο αριθμός αυτός μπορεί να είναι μικρότερος από τον πραγματικό.
  • Περίπου 189.300 πρόσφυγες έγιναν δεκτοί για επανεγκατάσταση σε 37 χώρες.
  • Περίπου 552.000 πρόσφυγες επέστρεψαν στις χώρες καταγωγής τους, υπερδιπλάσιοι σε σχέση με το 2015. Οι περισσότεροι επέστρεψαν στο Αφγανιστάν.
  • Σε τουλάχιστον 10 εκατομμύρια υπολογίζονται οι απάτριδες.

0 74

Καταρχάς ας συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι: αν δεν υπήρχαν τα social media, η 18η Ιουνίου, η Γιορτή του Πατέρα, όχι απλά θα πέρναγε στα «ψιλά», αλλά θα ήταν στα αζήτητα. Πολύ απλά διότι το εορτολόγιο είναι γεμάτο από γυναικείες γιορτές (της Μητέρας, της Γυναίκας, του Αγίου Βαλεντίνου, τα γενέθλιά ΤΗΣ, η επέτειός σας που στην ουσία είναι επέτειός ΤΗΣ κλπ.), που αν τις ξεχάσεις – έστω και μια απ’ αυτές – μαύρο φίδι που σε έφαγε. Η Γιορτή του Πατέρα είναι απλά μια γιορτή, έτσι για να λέμε ότι κάπου υπάρχουμε κι εμείς στο κάδρο. Ότι κάτι κάναμε κι εμείς σ’ αυτή τη ζωή. Σαν να λέμε, έτσι για να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας και να παραμυθιαζόμαστε, ότι εκτός από MILF, υπάρχει και η κατηγορία DILF. Που θα θέλαμε να υπάρχει αλλά δυστυχώς δεν…

Να είναι καλά λοιπόν στα social media που θύμισαν στα παιδιά μας ή θύμισαν στις μαμάδες τους να θυμίσουν στα παιδιά μας ότι γιορτάζαμε την Κυριακή. Και ακούσαμε ένα «χρόνια πολλά μπαμπά» και πήραμε αυτό το χαμόγελο κι αυτό το ύφος, κάτι ανάμεσα σε χαζοχαρούμενο, αμήχανο, ευχαριστημένο και δικαιωμένο. Κι ας μην κουβαλάγαμε το παιδί 9 μήνες στην κοιλιά μας. Κι ας μην περάσαμε τους πόνους της γέννας. Κι ας μην το θηλάσαμε. Κι ας μην ήμασταν το πρώτο πρόσωπο που φώναξε όταν μίλησε (μην παραμυθιάζεσαι μπαμπά, εκείνο το «μπ μπ μπ» που νόμισες ότι είπε, δεν πήγαινε σε σένα, απλά του άρεσε ο δίφθογγος…). Κι ας μην αναλάβαμε εμείς τα ταϊσματα του, τα πλυσίματά του, τα νανουρίσματά του, τα ξεσκατίσματά του, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που τα έκανε η μαμά του. Συγνώμη κιόλας που εμείς δουλεύαμε και δεν είχαμε άδεια από τη δουλειά μας όταν γεννήσαμε! Συγνώμη που ζούμε στην Ελλάδα κι όχι στη Σουηδία και κάποιος πρέπει να δουλεύει και επίσης κάποιος πρέπει να κοιμάται και λίγο το βράδυ για να μπορεί να δουλεύει το πρωί. Επίσης συγνώμη που εμείς «δεν έχουμε τις ορμόνες μας» και δεν έχουμε καμία δικαιολογία να φερόμαστε κάθε μέρα σαν ένας διαφορετικός άνθρωπος μέσα στο σπίτι, όπου άλλοτε γελάει, άλλοτε κλαίει, άλλοτε φωνάζει χωρίς λόγο και άλλοτε χορεύει χωρίς λόγο.

Κάτι έχει κάνει κι ο πατέρας όμως για να αξίζει να τον θυμόμαστε μια φορά το χρόνο, πέρα φυσικά από το προφανές, το «σπόρο» που φύτεψε στην κοιλιά της μαμάς του παιδιού του. Ο καθένας ξέρει καλά μέσα του τι είναι ή τι ήταν ο πατέρας του γι’ αυτόν και δεν χρειάζεται ούτε υποδείξεις, ούτε υπενθύμιση, ούτε νουθεσίες. Θυμάται πράγματα, νοσταλγεί πράγματα, θα ήθελε να μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω για να πει ή να κάνει πράγματα με τον πατέρα του, τα οποία δεν είπε ή δεν έκανε διότι βαριόταν, διότι δεν είχε χρόνο, διότι είχε πιο σημαντικά πράγματα να κάνει τότε ή έτσι νόμιζε. Να γύρναγε ο χρόνος πίσω και να «ζούσε ξανά» ο πατέρας ή να ήταν πιο νέος και ακμαίος και ντουζενάτος για να πηγαίναμε εκεί που δεν πήγαμε, να πίναμε ένα ποτό, να πηγαίναμε γήπεδο, να λέγαμε καμιά κουβέντα «για γκόμενες» (μας φάνηκε πολύ αμήχανη συζήτηση τότε για να την κάνουμε). Να μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος πίσω, πολύ πίσω και να περνάγαμε μια ώρα με τον πατέρα μας πριν γίνει ο πατέρας μας, να βλέπαμε τι τύπος ήταν, πόσο μοιάζουμε ή δεν μοιάζουμε, να διαπιστώσουμε αν με αυτόν τον τύπο θα μπορούσαμε να κάνουμε παρέα ή όχι.

Είδα πολλές αναρτήσεις στα social media για τη Μέρα του Πατέρα. Αναρτήσεις με σεβασμό και αναρτήσεις με νοσταλγία. Με θύμησες και ωραίες ιστορίες. Είδα αρκετές που έγιναν διότι «ήταν της μοδός» και για να πάρουν κανένα like διάφοροι θλιβεροί ζητιάνοι της επιβεβαίωσης και του θαυμασμού – δεν σου έβγαζε το συνοδευτικό κείμενο καμία μα καμία ειλικρινή αγάπη για τον πατέρα τους. Είδα και κάτι νούμερα της κοινωνίας, κάτι διαδικτυακούς μου «φίλους» να ποστάρουν ευχές για τον πατέρα τους, καταλήγοντας στα πόσο γαμάτα παιδιά έγιναν εκείνοι και κάτι του τύπου «μπράβο πατέρα που υπάρχεις για να με καμαρώνεις» και μου ανακατεύτηκε λίγο το στομάχι. Τα social media άλλωστε είναι μικρογραφία της ζωής, συνυπάρχουν και η ευγνωμοσύνη και η έπαρση και η κακομοιριά και η μεγαλοψυχία και τα αγνά συναισθήματα και η σκατοψυχιά και όλα. Είδα πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από μπαμπάδες στα νιάτα τους, λεβέντες, κοτσονάτους, με κάτι φαβορίτες και κάτι σκούρα γυαλιά της εποχής τους, κάτι φοβερές τυπάρες που τους έβλεπες και τους καμάρωνες στις φωτό. Φωτογραφίες από τις εποχές όπου «ο πατέρας δούλευε κι η μητέρα μεγάλωνε τα παιδιά». Φωτογραφίες όπου ο πατέρας ήταν ο «βράχος», ενέπνεε μια σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα τα φροντίσει όλα, ότι «μην ανησυχείτε για τίποτα, εγώ είμαι εδώ». Από τον μπαμπά που κουβάλαγε τα βαριά αντικείμενα. Που οδηγούσε ατέλειωτες ώρες στα ταξίδια. Που πήγαινε το παιδί κολυμβητήριο και καράτε. Από τον πατέρα που άφηνε την οικογένεια στο εξοχικό 2,5 μήνες το καλοκαίρι κι εκείνος ερχόταν τα Σαββατοκύριακα. Από τον πατέρα με το σημάδι από τη φανέλα στις καλοκαιρινές φωτογραφίες. Από τον πατέρα που είχε ένα βιβλίο στο χέρι, ένα τσιγάρο στο στόμα, τα πόδια πάνω σε μια πολυθρόνα – κλασσική Κυριακάτικη φωτογραφία από τη μοναδική μέρα που είχε να ξαποστάσει.

Είδα ωραίες φωτογραφίες πατεράδων και διάβασα ωραίες ιστορίες και θυμήθηκα ιστορίες με τον δικό μου πατέρα κι έψαξα φωτογραφίες μας. Να τους αγαπάτε τους πατεράδες σας και να τους τιμάτε είτε ζουν είτε έχουν «φύγει», είτε σας πρήζουν ή σας κουράζουν ή μεγάλωσαν κι έγιναν γεροπαράξενοι. Να τους αγαπάτε και να τους το δείχνετε όσοι τους έχετε κοντά σας, να τους πείτε όλα αυτά που έχετε μέσα σας τώρα που μπορείτε, διότι κάποια στιγμή δεν θα μπορείτε. Και να εύχεστε ότι κάποια στιγμή, όταν θα μεγαλώσουν τα παιδιά σας, θα σας πουν και θα σας δείξουν με τη σειρά τους όλα αυτά που έχουν μέσα τους για εσάς.

0 196

Επιστολή μητέρας!

Από ένα χαρτάκι ξεκίνησαν όλα. Ένα χαρτάκι που σε ενημέρωνε για την φωτογράφηση όλης της τάξης  της σχολικής φετινής χρονιάς.

«Η φωτογράφηση θα πραγματοποιηθεί την…και το πακέτο στοιχίζει 11 ευρώ περιέχοντας ώς εξής: φωτογραφία, φωτιστικό γραφείου, δίπτυχο, μαγνητάκι, κούπα και σουπλά. Η πληρωμή του πακέτου είναι προαιρετική.  Από κάτω έπρεπε να υπογράψεις για να φωτογραφηθεί το παιδί σου, αν δεν υπέγραφες το παιδί σου δεν θα φωτογραφιζόταν παρά μόνο στην ομαδική φωτογράφηση χωρίς να έχει όμως το δικαίωμα να λάβει την ομαδική φωτογράφηση ξεχωριστά.

Γιατί; αναρωτήθηκα αμέσως….

Ναι, καλά καταλάβατε ή όλα (11 ευρώ) ή τίποτα!

Ποιος σύλλογος γονέων και κηδεμόνων -που υποτίθεται ότι ΔΡΑ σύμφωνα για το συμφέρων των γονέων-  αποφάσισε κάτι τέτοιο, εν όψει ΚΡΙΣΗΣ;

Ποιος επαγγελματίας ανέλαβε μια τέτοια δουλειά χωρίς να αφήνει μια δεύτερη επιλογή για τα παιδιά που δεν μπορούν να διαθέσουν αυτά τα χρήματα; (Διόλου ευκαταφρόνητο ποσό)

1η κατηγορία: Υπήρχαν γονείς που δεν μίλησαν και κράτησαν το στόμα σφαλιστό σφίγγοντας τα δόντια για να μην στερήσουμε τίποτα από τα παιδιά μας.

2η κατηγορία: Υπήρχαν γονείς που υπέγραψαν χωρίς όμως να υπολογίσουν ότι με την υπογραφή αυτή ήταν και η υποταγή – διασφάλιση των χρημάτων αυτών στις τσέπες κάποιων.

1. Να διευκρινίσουμε ότι σήμερα 09/06 έλαβαν τα παιδιά που είχαν υπογράψει οι γονείς τους όλα τα είδη (εκτός σουπλά και δίπτυχο) χωρίς να γίνει φυσικά κάποια επιστροφή χρημάτων για τα είδη που δεν παραδόθηκαν.

2.  Επίσης τα παιδιά που είχαν υπογράψει οι γονείς τους και εν τέλει δεν θέλουν να τα λάβουν – πληρώσουν όλα αυτά , δεν γίνεται , πρέπει άμεσα να δώσουν τα χρήματα μέχρι την Τρίτη. (Υπήρξαν παιδιά που τελικά οι γονείς ήταν αδύνατον να ανταποκριθούν).

3η κατηγορία: Υπήρχαν και γονείς που δεν υπέγραψαν γιατί απλά δεν μπορούσαν να διαθέσουν αυτά τα χρήματα, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες (ψυχολογίες παιδιών – άρνηση του φωτογράφου να τα φωτογραφήσει ακόμα και στην ομαδική, κλάμα, γκρίνια, αλλαγή ψυχολογίας – απότομη στροφή!).

Εγώ ήμουν  στην 3η κατηγορία, όπου βρέθηκα στην θέση αυτή απολογούμενη στα ίδια μου τα παιδιά για ποιο λόγο αυτό συμβαίνει. Βεβαίως έχουν μάθει και με καταλαβαίνουν και σε τέτοιες δυσκολίες να μην  φέρνουν αντίρρηση αν και φοβάμαι για την ψυχολογία τους αυτή. Όμως δεν υπάρχει άλλη λύση.  Σήμερα ένα μεγάλο μέρος παιδιών κρατούσαν πασίχαρα τις σακούλες από τα είδη αυτά, τις φωτογραφίες και ένα πλατύ χαμόγελο.

Δεν με ενόχλησε που τα δικά μου δεν κρατούσαν σακούλες. Δεν με ενόχλησε πραγματικά ούτε στο ελάχιστο. Δεν ήταν τα 11 ευρώ (έχω δυο παιδιά στο δημοτικό – για 2 παιδιά 22 ευρώ). Ήταν η πικρία μου που ένιωθα για ανθρώπους που υποτίθεται κοιτάνε το συμφέρον των οικογενειών.

Πήρα το παιδί απο το σχολείο και μου λέει: “Μην στεναχωριέσαι μαμά, η δασκάλα μου έδωσε την δική της… ομαδική.” Ήρθε και το δεύτερο μου παιδί από το διπλανό σχολείο και αμέσως πήγαμε στο φωτογραφείο της περιοχής. (Στην περιοχή μας υπάρχουν δυο φωτογραφεία. Τοπικά φωτογραφεία καθώς δεν είμαστε και κέντρο).

Εκεί μας έβγαλε αντίγραφα , συγκεκριμένα έβγαλα 4 αντίγραφα καθώς ο μικρός μου είπε για 4 παιδιά ότι δεν είχαν υπογράψει οι γονείς (στην τάξη του) . Θα τις κρατάμε τη Δευτέρα να χαρούν λίγο και τα υπόλοιπα παιδιά.

Την ιστορία αυτήν που έχω ζήσει το τελευταίο διάστημα δεν την είπα γιατί παραπονιέμαι. Την αναφέρω για να ευχαριστήσω μια δασκάλα – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ -με “Ε” ΚΕΦΑΛΑΙΟ την δασκάλα του γιου μου ! Τέτοιοι εκπαιδευτικοί αξίζουν τα συγχαρητήρια όλων των ΓΟΝΕΩΝ που έχουν παιδιά και σε τέτοιους εκπαιδευτικούς πρέπει να εμπιστευόμαστε την διαπαιδαγώγησή τους.

Οσον αφορά το άτομο που ανέλαβε όλο αυτό το “Πανηγύρι” και θα καταλάβετε και εσείς τι εννοώ με την λέξη αυτή, έχω να πω ότι θα ήταν προτιμότερο να δίνει και μια δεύτερη λύση για τα παιδιά που δε ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ τα 11 ευρώ.

Σήμερα στο φωτογραφείο, έμαθα ότι όλα τα είδη τα ανέλαβε κάποιος “ΞΕΝΟΣ” και ότι όλα τα είδη που ήταν στην προσφορά του δημιουργήθηκαν, εκτυπώθηκαν και φτιάχτηκαν στην Βουλγαρία. Είχαν ζητήσει προσφορές για την φωτογράφηση με σοκαριστικές τιμές και πολύ προσιτές για το κοινό αλλά προτίμησαν τον ΞΕΝΟ.

Αλήθεια, για ποιο λόγο γίνεται αυτό; Σε χοροεσπερίδες, σχολικούς χορούς, θεατρικά έργα και κληρώσεις που οργανώνει ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του εν λόγου σχολείου, ΔΙΝΟΥΝΕ ΤΟ “ΠΑΡΩΝ” ΟΛΑ τα τοπικά μαγαζιά, κινηματογράφοι, φαρμακεία, παιχνιδάδικα, σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, φωτογραφεία, κομμωτήρια  δίνοντας τους προσφορές – δωροθεσίες- δώρα σε σακούλες – από παιχνίδια μέχρι ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος!

Γιατί λοιπόν είστε τόσο λιγόψυχοι; Γιατί τιμωρείτε τα μαγαζιά με αυτόν τον τρόπο; Τα μαγαζιά που στηρίζουν την κάθε τους ενέργεια, όταν τους στηρίζουν είναι καλοί; Κι όταν οι ίδιοι χρειάζονται αυτά τα μαγαζιά τι κάνουν για να ανταποδώσουν;

Με τέτοια κρίση και δεν σκέφτηκε κανείς οτι με αυτά  τα 11 ευρώ…. που θέλανε για 1 παιδί εγώ μαγειρεύω για 5 άτομα στο σπίτι… με πολύ λιγότερα!  Ας δίνανε τουλάχιστον την επιλογή με 2 ευρώ να λάβουμε ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ! ΜΟΝΟ ΜΙΑ!

Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην δασκάλα του γιου μου , μια δασκάλα – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ – με μια χρυσή καρδιά και φιλότιμο!

Σας ευχαριστώ για την ακρόαση

Ελένη

Η επιστολή εστάλη και δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr

0 45

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Ιουνίου. Καθιερώθηκε από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασία, με στόχο την καταπολέμηση της παιδικής εργασίας και πιο συγκεκριμένα τον περιορισμό της παράνομης διακίνησης παιδιών.

Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο, περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης ενός καλά οργανωμένου δικτύου, που έχει στήσει μια γέφυρα μεταφοράς παιδιών από τις αναπτυσσόμενες στις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες.

Η 12η Ιουνίου είναι, επίσης, αφιερωμένη στα παιδιά της αφρικανικής ηπείρου, που στην πλειοψηφία τους εργάζονται από πολύ τρυφερές ηλικίες και κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Το 1999 οι περισσότερες χώρες – μέλη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας υπέγραψαν μια συμφωνία που υποχρέωνε όλες τις πλευρές να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα, προκειμένου να περιοριστεί το φαινόμενο της παιδικής εργασίας. Έως σήμερα, όμως, τα αποτελέσματα αυτής της συμφωνίας δεν έχουν γίνει ορατά.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, ένα στα έξι παιδιά του πλανήτη εργάζεται σε κάποιο περιβάλλον που βλάπτει την ψυχική και σωματική του υγεία. 73 εκατομμύρια από τα εργαζόμενα παιδιά είναι ηλικίας κάτω των δέκα ετών και κάθε χρόνο τουλάχιστον 22 χιλιάδες από αυτά σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα.

Περίπου 171 εκατομμύρια παιδιά στον πλανήτη εργάζονται σε ορυχεία, λατομεία και άλλους επικίνδυνους χώρους δουλειάς ή με επικίνδυνα υλικά, όπως χημικά, εντομοκτόνα ή βαρύ μηχανικό εξοπλισμό, αναφέρει έκθεση της UNICEF. Περιλαμβάνονται στα κατ’ εκτίμηση 246 εκατομμύρια εργαζόμενα παιδιά, κάτω των 18 ετών, τα οποία κανονικά θα έπρεπε να μορφώνονται στις σχολικές αίθουσες, αποκτώντας εφόδια για μια καλύτερη ζωή.

«Παιδιά ακόμη και πέντε ετών δουλεύουν εξοντωτικά ωράρια, εξορύσσοντας βράχια, χρυσάφι, διαμάντια και πολύτιμα μέταλλα στην Αφρική, στην Ασία και τη Νότια Αμερική, διατρέχοντας μόνιμο κίνδυνο να πεθάνουν λόγω εργατικού ατυχήματος, να τραυματισθούν ή να μετατραπούν σε χρονίως ασθενή.

Η Unicef ξεκίνησε κοινή προσπάθεια με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας σε φτωχές χώρες του πλανήτη, με στόχο τον τερματισμό της εργασίας παιδιών σε ορυχεία και λατομεία και την εγγραφή τους σε σχολεία.

Πηγή: sansimera.gr

0 101

Σαν σήμερα, το 1944 οι Γερμανοί κατακτητές καταστρέφουν το Δίστομο και σκοτώνουν 218 κατοίκους του. Είναι ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα των ναζί στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Το πρωί της 10ης Ιουνίου 1944 γερμανική στρατιωτική φάλαγγα των Ες-Ες ξεκίνησε από τη Λιβαδειά για την Αράχωβα, με σκοπό την εκκαθάριση της περιοχής από τις αντάρτικες δυνάμεις.

Στο Δίστομο ενώθηκε με άλλη γερμανική ομάδα που είχε ξεκινήσει από την Άμφισσα και προχώρησαν προς το Στείρι. Οι κάτοικοι έλαβαν εντολή να μην απομακρυνθούν από το χωριό, μέχρι την επιστροφή των γερμανικών δυνάμεων.

Στη θέση Καταβόθρα οι Γερμανοί δέχθηκαν επίθεση από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Μετά από σύντομη, αλλά σφοδρή μάχη, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 15 νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες. Οι γερμανικές απώλειες ανήλθαν σε 6 νεκρούς και 15 τραυματίες.

Οι Γερμανοί απέδωσαν την επίθεση του ΕΛΑΣ σε ειδοποίηση των κατοίκων του Διστόμου και επέστρεψαν στο χωριό για να εκδικηθούν.

Με διαταγή του διοικητή τους, υπολοχαγού Χανς Ζάμπελ, το Δίστομο πυρπολήθηκε και 218 κάτοικοι (114 γυναίκες και 104 άνδρες) εκτελέστηκαν απάνθρωπα. Μεταξύ των νεκρών, 45 παιδιά και έφηβοι και 20 βρέφη.

Η πρωτοφανής θηριωδία έγινε αμέσως γνωστή μέσω του BBC στο εξωτερικό και προκάλεσε την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η Γερμανική Διοίκηση της Αθήνας επέρριψε την ευθύνη αποκλειστικά στους κατοίκους του Διστόμου, επειδή, όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της, δεν συμμορφώθηκαν με τις στρατιωτικές εντολές.

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου μπόρεσε να ανακαλύψει τον υπεύθυνο της Σφαγής, Χανς Ζάμπελ, ο οποίος είχε καταφύγει στο Παρίσι και είχε συλληφθεί. Οι γαλλικές αρχές τον παρέδωσαν στις ελληνικές, οι οποίες τον προφυλάκισαν.

Τον Αύγουστο του 1949 ομολόγησε την έκταση των γερμανικών θηριωδιών στο Δίστομο, αλλά δικαιολογήθηκε ότι εκτελούσε διαταγές ανωτέρων του.

Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του, ο Ζάμπελ εκδόθηκε προσωρινά στη Δυτική Γερμανία για άλλη υπόθεση, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του.

Πηγή: sansimera.gr